تاریخ امروز :
تالار های نیک صالحی - Powered by vBulletin
تبلیغات
تولبار جدید و آپدیت شده مخصوص نیک صالحی آماده دانلود است ، برای دانلود کلیک کنید.
نمایش نتایج: از 1 به 12 از 12

غلات چيست و تاريخچه آن ......

  1. #1
    YAGHOT SEFID آواتار ها
    YAGHOT SEFID آفلاين است كاربر كارامد

    تاریخ عضویت
    Apr 2008
    نوشته ها
    10,089
    تشکر
    27,018
    تشکر شده 26,925 بار در 12,374 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    Cool غلات چيست و تاريخچه آن ......


    تعریف غلات ....

    غلات در واقع گونه ای از خانواده گندمیان (گرامینه ها) هستند که گیاهان علفی تک لپه ای بوده و دانه های ریز آنها، مصرف خوراکی دارد. غلات گیاهانی یک ساله هستند، یعنی چرخه ی زندگی خود را در یک فصل زراعی به پایان می رسانند.
    گونه های سردسیری غلات (گندم، جو و چاودار) در فصل پاییز و اوایل بهار کشت شده و در اواسط تا اواخر تابستان هم برداشت می شوند. گونه های گرمسیری غلات (برنج، ذرت، ذرت خوشه ای و ارزن) نیز با توجه به شرایط آب و هوایی در اواخر بهار یا اوایل تابستان کشت شده و اواخر تابستان یا اوایل پاییز هم برداشت می شوند.

    تاریخچه
    هزاران سال است که این گونه گیاهان، در تأمین غذای بشر نقش حیاتی ایفا می کنند. باستان شناسان جوامع ابتدایی توانسته اند از ویرانه های قدیمی مراکز سکونت انسان، دلایلی به دست آورند که نشان می دهد غلات در تمدن های اولیه بشری هم کشت می شده اند و برای مثال، گندم در سرزمین حاصلخیز بین النهرین به عمل می آمده است. بین النهرین امروزه بخش هایی از ترکیه، عراق، سوریه و ایران را تشکیل می دهد. شواهد به دست آمده نشان می دهد که در 16.000 تا 10.000 سال قبل از میلاد، انسان ما قبل تاریخ در این ناحیه گندم تولید می کرده است.
    همچنین هر جا که جامعه ای تشکیل شده، یکی از انواع غلات در پیدایش آن نقش داشته اند. مثلاً برنج در تشکیل جوامع نخستین کشور چین و ذرت هم در تشکیل جوامع آفریقایی مؤثر بوده اند.

    انواع غلات
    گندم: به آب و هوای خنک در فصل رشد، آب و هوای گرم و خشک در فصل برداشت نیاز دارد.
    برنج: آبیاری و بارندگی در کشت این گیاه ضروری است. میانگین دما در 4 تا 6 ماه از فصل زراعی باید 21 درجه سانتی گراد یا بالاتر باشد.
    ذرت: به آب و هوای گرم با رطوبت کافی نیازمند است. این گیاه معمولاً در آمریکای شمالی و جنوبی و همچنین آفریقا کشت می شود.
    جو: به آب و هوای خنک در فصل رشد نیاز دارد. جو مطمئن ترین غلات در شرایط شوری خاک، خشکی یا سرمای زمستان است. جو در زمین هایی که گندم قادر به رشد در آنها نیست هم پرورش می یابد.
    ارزن: از پر محصول ترین غلات در شرایط خشک است و در خاک های غیر حاصلخیز هم رشد می کند. این ماده در آسیا و آفریقا، ماده غذایی مهمی برای انسان و دام می باشد.
    جو دوسر: سابقاً خوراک اصلی مردم اسکاتلند محسوب می شد. در سراسر دنیا از این ماده غذایی به عنوان خوراک دام هم استفاده می نمودند.
    چاودار یا گندم سیاه: از سازگارترین غلات نسبت به شرایط سخت آب و هوایی است. در آب و هوای سرد کشت می شود.

    اهمیت امروزی غلات
    در بسیاری از کشورهای آسیایی و آفریقایی، بیش از 80 درصد غذای مردم از غلات تأمین می گردد. سهم غلات در غذای مردمان اروپایی 45 تا 55 درصد بوده و در ایالات متحده آمریکا تقریباً 20 تا 30 درصد می باشد.
    امروزه نزدیک به 70 درصد سطح زیر کشت یک میلیارد هکتاری جهان را غلات اشغال نموده اند. تقریباً نیمی از کل نیازهای غذایی انسان به ویژه در آسیا به طور مستقیم از غلات تأمین می گردد. همچنین تولید غلات در مقایسه با دیگر فراورده های غذایی از جمله گوشت، تخم مرغ، شیر و... بسیار بیشتر است. تولید سالانه غلات در جهان، بیش از یک میلیارد و هفتصد میلیون تن می باشد. گندم، برنج و ذرت سه محصول مهم هستند که هر کدام تقریباً یک چهارم تولید سالانه غلات را تشکیل می دهند.
    برنج، غذای عمده و روزمره مردم نواحی گرم و مرطوب است. این غله معمولاً در زمین هایی تولید می شود که بتوان آنها را در برخی فصول سال غرقاب یا گل- آب نمود. گندم به عنوان غله ای سازگار، عمدتاً در زمین های چمن طبیعی و همچنین در مناطقی که آب و هوا برای کشت ذرت مناسب نیست، به عمل می آید. گندم از غلاتی است که در نواحی سرد هم کشت می شود. این غله در سراسر جهان در فصول مختلفی کشت می شود، به طوریکه در هر ماه از سال، گندم در یکی از نقاط جهان در حال برداشت می باشد. ذرت هم به عنوان یک گیاه گرمسیری، در مناطقی که رطوبت و حرارت کافی در فصل زراعت فراهم باشد، رشد می نماید.

    ارزش غذایی غلات
    غلات منبع انرژی برای انسان هستند. در کشورهای در حال توسعه، این دسته مواد تمام رژیم غذایی را در بر می گیرند. غلات حاوی هیدرات کربن، پروتئین، چربی، مواد معدنی و انواع ویتامین هستند که البته ضمن مراحل مختلف نگهداری و تهیه، ممکن است بخشی از مواد مغذی مذکور از بین برود.
    دانه غلات که کاریوپس یا گندمه نام دارد، منبع خوبی برای تغذیه انسان می باشد. میزان پروتئین برنج از گندم کمتر است. میزان ویتامین های ضروری (از جمله تیامین) برنج صیقل داده شده هم از برنج قهوه ای کمتر می باشد، چون سبوس خود دارای ویتامین های مختلفی است که در مرحله ی صیقل دهی از برنج جدا می گردد.
    البته به خاطر داشته باشید که با وجود همه ی موادی که ذکر شد، غلات غذای کاملی محسوب نمی شوند. مصرف این مواد به تنهایی نمی تواند یک رژیم غذایی متعادل و کامل محسوب گردد. میزان پروتئین و در واقع اسیدهای آمینه غلات و همچنین ویتامین موجود در آنها محدود است. برای این که یک فرد بالغ بتواند 65 تا 80 گرم پروتئین مورد نیاز خود را تنها از طریق غلات تأمین کند، باید مقدار بسیار زیادی از این دسته مواد بخورد که در عوض، به دلیل این که غلات حاوی هیدرات کربن هستند، فرد ممکن است چاق شود. بسیاری از پروتئین های گیاهی به همین دلیل که اسیدهای آمینه کافی ندارند نمی توانند به تنهایی در رژیم غذایی افراد مورد استفاده قرار گیرند، بلکه در کنار آنها باید از پروتئین های حیوانی و سبزیجات و حبوبات هم استفاده نمود. البته پروتئین های حیوانی که از انواع حیوانات تأمین می شوند، خود متکی بر منابع گیاهی و از جمله غلات هستند. چون اغلب از انواع گیاهان و غلات، به عنوان خوراک دام استفاده می شود.
    امروزه مهندسین ژنتیک سعی می کنند تا با اصلاح نباتات، غلاتی با پروتئین هایی که اسیدهای آمینه ی ضروری بیشتری داشته باشند، تولید نمایند. مقدار دو اسید آمینه ضروری به نام های لیسین و ایزولوسین در غلات کم است و تمام متخصصین اصلاح نباتات تلاش می کنند غلاتی که میزان بیشتری از این دو نوع اسید آمینه داشته باشند را تولید نمایند.
    غلات بیشترین شکل انرژی خود را به صورت نشاسته عرضه می کنند. استفاده از دانه کامل غلات، منبع خوبی برای فیبر گیاهی و اسیدهای چرب ضروری می باشد. از برنج به صورت پخته یا آرد برنج استفاده می شود. معمولاً غلات را برای استفاده تبدیل به آرد می کنند. گندم یکی از این غلات است که بیشتر آرد آن به کار می رود. از انواع غلات آرد شده در تهیه ی نان، پاستا، دسر، پیراشکی، کلوچه و... استفاده می کنند. البته آرد را گاهی از سیب زمینی، شاه بلوط، حبوبات و... هم تهیه می کنند.

    آب و هوای مناسب برای رشد غلات
    عوامل مختلف آب و هوایی قادرند طرز رشد، میزان عملکرد و همچنین کیفیت محصول را تحت تأثیر قرار دهند. بنابراین تولید اقتصادی هر نوع غله در هر ناحیه، کاملاً تابع شرایط آب و هوایی می باشد. گندم، جو و چاودار که به دلیل کوچک بودن بوته شان، غلات کوچک نام می گیرند، به بارندگی سالیانه 300 تا 1300 میلیمتر نیاز دارند و به صورت دیم هم کشت می شوند.
    برنج به حرارت و بارندگی کافی (یا آبیاری کافی) نیاز دارد. معمولاً برنج در نواحی که سالانه نزدیک به 1000 میلیمتر یا بیشتر بارندگی دارند کشت می شود. ذرت هم با این که یک گیاه گرمسیری است در آب و هوا و ارتفاعات مختلف از نواحی پست تا ارتفاع 3000 متری از سطح دریا کشت می گردد.
    جو از همه ی غلات مقاوم تر است و می توان آن را حتی در کشور سیبری هم کاشت. گندم از همه ی غلات رایج تر است. معمولاً گیاهان سردسیری را در نواحی گرمسیری، البته در نواحی بلند و خنک کوهستانی می کارند که در این صورت، کشاورزان می توانند به دلیل شرایط مساعد و خنکی کوهستان های نواحی گرمسیر، هر ساله چند بار غلات بکارند.
    غلات گرمسیری را در نواحی پست گرمسیری که آب و هوای معتدلی دارند می کارند و همچنین می توان این غلات را در نواحی معتدل، البته در فصل هایی که سرما و یخبندان نباشد کشت نمود. معمولاً این دسته انواع بهاره و زمستانی دارند.

    ساختمان دانه غلات
    دانه غلات، میوه خشکی است که اصطلاحاً به آن گندمه و به زبان عامیانه دانه یا غله می گویند. این دانه دارای چندین لایه خارجی بوده که خارجی ترین لایه را پریکارپ می نامند و همچنین دو قسمت به نام های آندوسپرم و گیاهک دارد. غشای تخمدان، پوست دانه و لایه آلورون که در مجموع سبوس را تشکیل می دهند، در مرحله ی تهیه آرد از غلات جدا می شوند. حتی گاهی گیاهک را هم از دانه جدا نموده و با سبوس مخلوط می نمایند. سبوسی که گیاهک داشته باشد، پروتئین بیشتری نسبت به آندوسپرم نشاسته ای دارد. چون پروتئین گیاهک از هر قسمت دیگری در دانه بیشتر است. آردی که در تهیه ی آن از تمام قسمت های دانه غلات استفاده نموده باشند نسبت به آرد سفید، که برای تهیه آن سبوس و گیاهک را جدا نموده اند دارای مواد مغذی بیشتری می باشد.

    مراحل رشد غلات
    دوره رشد غلات شامل مراحل جوانه زنی، پنجه زنی، تشکیل روزت، ساقه رفتن، تشکیل گل و تشکیل میوه است که هر کدام از این مراحل را به اختصار در اینجا توضیح می دهیم:

    جوانه زنی: این مرحله با نفوذ ریشه در پوست دانه و غشای تخمدان آغاز می شود. ریشه ی اولیه چندان پر پشت نیست، اما ریشه های ثانویه که شامل ریشه های نا بجا هم می شود، در مراحل اولیه رشد به وجود خواهند آمد که این ریشه های ثانویه قوی تر بوده و قدرت کافی برای نگه داشتن گیاه در خاک را دارند.
    پنجه زنی: پس از آن که اولین برگ های گیاه سطح خاک را شکافت و ساقه اصلی شروع به رشد نمود، مرحله پنجه زنی آغاز می گردد؛ یعنی جوانه های موجود در محل اتصال برگ های پایینی به ساقه، فعال شده و شروع به رشد می کنند.
    تشکیل روزت: برگ های گیاه در فاصله ی دو مرحله پنجه زنی و ساقه رفتن رشد نموده و بلند می شوند و مجموعه ای برگ را در ابتدای ساقه ایجاد می کنند. این مرحله را تشکیل روزت می نامند.
    ساقه رفتن: در این مرحله ساقه طویل می شود. در اوایل این مرحله، گل آذین هم تشکیل می شود.
    تشکیل گل آذین: در این مرحله گل آذین بوته از داخل غلاف خارج می شود. گل کردن غلات معمولاً زمانی که گل آذین داخل غلاف است یا بلافاصله پس از تشکیل گل آذین صورت می گیرد. گل های گیاهان خانواده گرامینه، به صورت گروهی به وجود می آیند. منظور از گل آذین، آرایش گل یا طرز قرار گرفتن گل روی ساقه است. مجموع چند گلچه که روی محور گل آذین است را سنبلچه می گویند.
    میوه: زمانی که میوه می رسد، غشای تخمدان نازک شده و به پوست دانه می چسبد. این گونه میوه ها را گندمه گویند، مثل دانه گندم، ذرت و چاودار. دانه بعضی غلات حتی پس از برداشت هم داخل غلاف باقی می ماند، مثل برنج و جو.

    برداشت محصول
    برداشت غلات باید به موقع صورت گیرد. برداشت زودتر یا دیرتر از موقع محصول، موجب کاسته شدن کیفیت آن می شود. تأخیر در برداشت غلات دانه ریز، سبب ریزش دانه، خوابیدگی یا شکستن بوته ها در مزرعه و بالاخره کاهش میزان ماده خشک می گردد. برداشت زود هنگام محصول هم موجب پایین آمدن کیفیت غلات می گردد.
    وزن دانه ها تا زمان رسیدن دانه افزایش می یابد، ولی پس از آن رو به کاهش می گذارد. همچنین دانه های نارسی که زود هنگام برداشت می شوند، چه در مزرعه و چه در انبار بیشتر در معرض آسیب های ناشی از گرما و آفات از جمله کپک زدگی قرار می گیرند. زمان مناسب برای برداشت دانه، موقعی است که آندوسپرم دانه های غلات سفت شده و میزان رطوبت آن هم به 18 درصد رسیده باشد. در کشورهای توسعه یافته برای دروی محصول تنها از وسایل مکانیکی همچون کمباین استفاده می شود. اما در کشورهای در حال توسعه از روش های گوناگونی همچون استفاده از داس برای برداشت محصول استفاده می نمایند.



  2. #2
    YAGHOT SEFID آواتار ها
    YAGHOT SEFID آفلاين است كاربر كارامد

    تاریخ عضویت
    Apr 2008
    نوشته ها
    10,089
    تشکر
    27,018
    تشکر شده 26,925 بار در 12,374 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    تاریخچه .....

    خاستگاه واقعی جو هنوز ناشناخته است. اما بسیاری از محققین، خاستگاه این گیاه را کوه*های زاگرس در غرب ایران، آناتولی جنوبی و فلسطین می**دانند. بر پایه نظریه والیوف، مبداء جوی ریشک دار و غلاف دار، کشور اتیوپی و شمال آفریقا و مبداء نوع بدون ریشک، ریشک کوتاه و کلاهک دار، آسیای جنوب شرقی، به ویژه چین، ژاپن و تبت است
    جو برای تعداد زیادی از مردمان نواحی سردسیر و خشک (به ویژه خاور میانه و شمال آفریقا) منبع غذایی مهمی به شمار می**رود. البته امروزه بیشتر برای خوراک دام و تهیهٔ فراورده*های تخمیری از این گیاه استفاده می**کنند.
    [ویرایش]
    سازگاری گیاه جو
    جو یکی از سازگارترین غلات است که در شرایط آب و هوایی مساعد، در خاک حاصلخیز که قابلیت نگهداری آب در آن زیاد باشد، و همچنین در خاک هایی که پ.هاش آنها بین 7 تا 8 باشد تولید می*شود. این گیاه نسبت به گندم در برابر خشکی مقاوم تر است و بنابراین در آب و هوایی که آب، سبب محدود کردن تولید غلات می*شود، جو می**تواند بیشترین محصول را تولید کند. در شرایط دیم هم عملکرد جو بهتر از گندم و چاودار می**باشد. تولید جو در همه نوع زمینی با بارندگی سالیانه 200 تا 250 میلیمتر امکان*پذیر است.

    جو نسبت به دمای بالا (بیش از 32 درجه سانتی گراد) مقاوم است. اما در شرایط آب و هوای مرطوب، در برابر دمای بالا بسیار حساس است.

    دانه جو نسبت به گندم برای جوانه زدن به رطوبت کمتری نیاز دارد. در مواردی که پس از جوانه زدن دانه، گیاه به علت کمبود رطوبت خشک شود، با فراهم شدن شرایط مساعد رطوبتی، گیاه رشد مجدد خود را با شدت بیشتری آغاز می**نماید.

    جو از لحاظ مقاومت به سرما، نسبت به گندم در ردیف پایین تری قرار می**گیرد. بنابراین به نظر می**رسد که کشت جوی پاییزه در مناطق سردسیر چندان اطمینان بخش نباشد.

    در مقایسه با سایر غلات، جو نسبت به شوری خاک، چه در مرحله جوانه زنی و چه در مراحل دیگر مقاوم تر است.
    [ویرایش]

    انواع جو

    در خصوص واکنش به دما، سه نوع جو موجود است:

    نوع بهاره که به سرما حساس بوده و بنابراین در بهار کاشته می*شود. نوع پاییزه که در فصل پاییز کاشته می*شود و تا فرا رسیدن فصل بهار، سنبله تولید نمی*کند. نوع حد واسط که نسبت به سرما مقاومت کمتری داشته و در نقاط نسبتاً گرمسیر در هر دو فصل بهار و پاییز کشت می*شود.

    جوی بهاره و پاییزه را نمی*توان همچون گندم بهاره و پاییزه که تفاوت دانه آنها کاملاً مشخص است، تشخیص داد. جوی پاییزه در بسیاری از نواحی نیمه خشک که بارندگی آنها غالباً در فصول گرم سال (بهار و تابستان) انجام می*شود، تقریباً 10 تا 14 روز زودتر از گندم پاییزه کاشته می*شود. جوی بهاره را هم تا آنجا که امکان دارد باید زودتر کاشت. البته جو نسبت به سرمای بهاره (دمای زیر صفر) نسبت به گندم حساس تر است. کشت زودتر جوی بهاره سبب می*شود که محصول جو قبل از فرا رسیدن ایام گرم و خشک، برسد. تأخیر در کشت جو سبب لاغری دانه، عملکرد پایین و... می*شود.
    [ویرایش]

    کود

    جو هم مانند دیگر گیاهان خانواده گندمیان، مراحل رشد مختلفی دارد که زمان هر مرحله تحت تأثیر عوامل مختلف قرار می**گیرد. یکی از عوامل مؤثر در رشد گیاه، خاک و البته استفاده از کود می**باشد. نیازهای کودی جو مشابه گندم است. پایین بودن میزان نیتروژن و فسفر و تا حدی پتاسیم خاک، می**تواند عملکرد جو را محدود نماید. البته استفاده از کود به منظور تولید حداکثر محصول، باید بر مبنای آب قابل مصرف برای گیاه باشد. همچنین برای تولید جو به عنوان خوراک دام، میزان کود مصرفی معمولاً زیادتر از کود مصرفی برای گیاه جو است که برای مصارف دیگر از جمله تهیهٔ فراورده*های تخمیری کشت می*شود. معمولاً مصرف 50 تا 60 کیلوگرم نیتروژن در هر هکتار، می**تواند عملکرد جو را به نحو مطلوبی افزایش دهد.
    [ویرایش]

    آفات و بیماری*های جو

    جو نسبت به بیماری*های قارچی فوق العاده حساس است. سیاهک یکی از مهم*ترین این بیماری هاست.

    سیاهک پنهان جو، عامل قارچی به نام U.hordei می**باشد. در این بیماری، توده*ای از هاگ*های سیاه رنگ جای محتویات دانه را می**گیرد. اسپور بیماری در سطح دانه یا داخل خاک قرار می**گیرد. زمانی که بذر جوانه می**زند، اسپور هم جوانه زده و به گیاه جوان حمله می**نماید. شیوع این بیماری در خاک*های اسیدی بیش از خاک*های خنثی یا خاک*های آهکی (پ.هاش بیشتر از 7) است.


    سیاهک آشکار، به وسیلهٔ قارچی به نام U.gnuda ایجاد می*شود. در این بیماری، توده*ای از اسپورهای سیاه رنگ، جای همه اعضای گل را می**گیرند. پس از متلاشی نمودن گل، اسپور سیاهک با باد و باران پخش شده و به تمام کلاله*های بوته*های آلوده نشده هم می**رسد و انتشار می**یابد.

    زنگ ساقه، زنگ برگ و زنگ*های نواری هم از دیگر بیماری*های قارچی هستند که به خصوص در نقاط گرم و مرطوب زیان*های فراوانی به جو وارد می**کنند.

    جو نسبت به حمله سفیدک که عامل آن Erysiphia grarninis است بسیار حساس است. این بیماری، معمولاً در خاکی که میزان نیتروژن آن بالا باشد، بیشتر انتشار می**یابد. البته گرد گوگرد می**تواند این بیماری را کنترل نماید. از سایر بیماری*های جو می**توان پوسیدگی ریشه، لکه سیاه، سوختگی و انواع بیماری*های ویروسی را نام برد.
    [ویرایش]

    برداشت جو

    معمولاً جو را هنگامی که رطوبت دانه بین 30 تا 40 درصد باشد، برداشت می**کنند. در این میزان رطوبت، دانه*ها چاق تر است. با توجه به این که میزان رطوبت برای انبار کردن دانه بالاست، باید به طرق مصنوعی دانه را خشک نمود تا از گرم شدن و فساد بعدی دانه جلوگیری به عمل آید.
    [ویرایش]

    موارد مصرف جو

    از جو استفاده*های مختلفی می**کنند. بخش قابل توجهی از آن را به صورت درسته یا نیم کوب به عنوان خوراک دام مورد استفاده قرار می**دهند. ارزش غذایی دانه جو به دلیل غلاف و پوشینک*های داخلی و خارجی غیر مغذی آن، تقریباً 5 درصد از دانه ذرت کمتر است. البته امروزه سعی می*شود با اصلاح نژاد جو، انواعی با میزان بیشتری پروتئین و اسید آمینه*های ضروری به خصوص لیسین تولید شود.

    از جو در پخت و پز برای تهیهٔ انواع نان و سوپ استفاده می*شود. برای تهیهٔ برخی غذاهای کودک هم از جو استفاده می**کنند. بعضی انواع جو را پوست کنده یا نیم کوب می*کنند و پس از جدا نمودن غلاف، در تهیه سوپ به کار می**برند.

    در صنعت نانوایی ایران از جو بسیار کم استفاده می**کنند. در صورتی که مهندسین ژنتیک بتوانند ارزش غذایی این دانه خوراکی را بهبود بخشند، جو می**تواند به عنوان یکی از غلات مهم همچون گندم در تهیهٔ انواع غذاها و نان*ها به کار رود.

    در برخی کشورها از جو در فراورده*های تخمیری استفاده می*شود. مثلاً از دانه جو برای تهیهٔ مالت استفاده می**نمایند. معمولاً از دانه*های چاق و یکنواخت و همچنین دانه هایی که شکسته نباشند و پوست آنها کنده شده باشد، در تهیهٔ این فراورده*ها استفاده می**کنند. همچنین روشن بودن رنگ دانه، داشتن قدرت جوانه زنی سریع و یکنواخت و همچنین داشتن 10 تا 13 درصد پروتئین در دانه، از جمله ویژگی*های جوهایی بشمار می*آید که در تهیهٔ این گونه فراورده*ها از آنها استفاده می*شود.



  3. #3
    YAGHOT SEFID آواتار ها
    YAGHOT SEFID آفلاين است كاربر كارامد

    تاریخ عضویت
    Apr 2008
    نوشته ها
    10,089
    تشکر
    27,018
    تشکر شده 26,925 بار در 12,374 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    Cool ويژگيهای گياه گندم .......

    ویژگیهای گیاه گندم: ........

    گندم، گل آذین سنبلهای دارد. از هر گره آن معمولاً یک سنبلچه متشکل از دو گلوم و سه گلچه به وجود میآید. گاهی تعداد گلچه ها به 9 هم میرسد. دانه گندم بین دو پوشش قاشق مانند به نام های پوشک بیرونی (لما) و پوشک درونی (پالئا) قرار گرفته است.
    برگ های گندم مانند برگ های سایر غلات (به جز ذرت و ارزن)، نازک و کم عرض بوده و زبانههای کوچکی دارند. میوه گندم با توجه به گونه آن، 3 تا 10 میلیمتر طول و 3 تا 5 میلیمتر هم قطر دارد و شامل این بخش هاست
    گیاهک: یا رویان که تقریباً 5/2 درصد وزن دانه را تشکیل میدهد و سرشار از پروتئین و چربی است که این بخش را معمولاً در تهیهٔ آرد گندم جدا میکنند. سبوس: همان پوستهٔ دانه است و تقریباً 14 درصد از وزن دانه را تشکیل میدهد. سبوس را هم همچون گیاهک در مرحلهٔ آرد سازی از دانه جدا می*کنند و معمولاً برای خوراک دام مورد استفاده قرار میگیرد. آندوسپرم: حاوی مواد نشاسته*ای دانه گندم است و تقریباً 83 تا 87 درصد از کل دانه را شامل میشود. آندوسپرم دارای دانه*های نشاسته*ای و مواد پروتئینی می**باشد که دانه*های نشاسته آن بوسیله گلوتن که یکی از پروتئین های موجود در دانه است، بهم چسبیده اند. میزان گلوتن موجود در دانه بر حسب نوع و نژاد گندم تفاوت میکند. همین میزان گلوتن گندم است که مرغوبیت آن را تعیین مینماید. گندم های قرمز سخت بهاره و پاییزه گلوتن بیشتری دارند و به همین دلیل، ارزش تهیه نان از آنها بیشتر است. چون خمیر حاصل از آردی که از لحاظ گلوتن غنی است، به دلیل داشتن حالت کشدار، قادر است که گازهای ناشی از تخمیر را بیشتر در خود نگهدارد و برای همین، خمیر بهتر ورآمده و حجمش بیشتر می**گردد
    آب و هوای مناسب برای رشد گندم
    شرایط ایده آل برای رشد گندم، آب و هوای خنک در دوره رشد رویشی، آب و هوای معتدل در دوران تشکیل دانه و آب و هوای گرم و خشک در زمان برداشت محصول می**باشد. بنابراین در مناطقی که زمستان های سخت دارند، کشت گندم با مشکلاتی از قبیل سرمازدگی زمستانی مواجه می**شود. البته باید بدانیم که گندم در برابر خشکی مقاومت چندانی ندارد و نمی*تواند به مدت طولانی، خشکی و کم آبی را تحمل نماید. اما قادر است خود را با شرایط خشک تا حدی تطبیق داده و با تشکیل یاخته*های کوچکتر که در نهایت سبب تشکیل برگ های کوچک و در نتیجه روزنه*های کوچکتر می**شود، سطح تعریق را کاهش دهد و از اثرات سوء کم آبی تا حدی محفوظ بماند

    انواع گندم
    معمولاً گندم ها را به دو دسته کلی گندم بهاره و گندم پاییزه تقسیم بندی می**کنند. این دو نوع علاوه بر آن که دانه هایشان از نظر رنگ، بافت، شکل و... با هم فرق دارد شرایط رشد و نمو آنها نیز با هم تفاوت می**کند. این دو نوع گندم را در دو زمان مختلف در سال کشت می**نمایند. دانه گندم، دارای شیاری است که در طول دانه قرار می**گیرد. عمق این شیار در گندم های پاییزه زیاد و در گندم های بهاره کم است. طرفین این شیار در گندم های بهاره گرد و در گندم های پاییزه گوشه دار می**باشد
    گندم بهاره گندم بهاره: گندم بهاره همان طور که از نامش پیداست، در اوایل بهار کاشته می**شود. پس از جوانه زدن، گیاه جوان در بهار و اوایل تابستان رشد نموده و محصول آن را تا اواخر تابستان برداشت می**کنند. گندم بهاره را معمولاً در نواحیی کشت می*کنند که گندم پاییزه نمی*تواند در برابر سرمای سخت زمستانی آن مناطق، مقاومت نماید. البته میزان محصول دهی گندم پاییزه از بهاره بیشتر است. معمولاً پس از تهیه بذر و زمانی که دمای خاک به یک درجه سانتی گراد بالای صفر رسید، گندم بهاره را می**کارند. اگر شرایط آب و هوایی اجازه دهد می**توان گندم را زودتر هم کاشت تا دوره رشد آن طولانی تر شده و میزان محصول دهی آن بیشتر شود
    گندم پاییزه گندم پاییزه: این نوع گندم در نیم کره شمالی، در فصل پاییز موقعی که دمای خاک از 13 درجه سانتی گراد کمتر باشد کشت می**شود. ابتدا بذر گندم پاییزه جوانه می**زند. سپس در فصل زمستان، گیاه به صورت گیاه جوان کوچکی باقی می**ماند و با آغاز فصل بهار، مجدداً رشد و نمو خود را آغاز می**کند. معمولاً در یکی از ماه*های خرداد، تیر یا نهایتاً مرداد، دانه می**رسد و آماده برداشت می**شود.
    گندم بهاره برای آن که به مرحلهٔ گل دهی برسد، باید به مدت طولانی در معرض هوای سرد قرار گیرد. اگر گندم پاییزه را در بهار بکارند، چون دورهٔ سرما را پشت سر نمی*گذارد، نمی*تواند گل آذین خوبی تشکیل دهد.
    گندم های پاییزه به نسبت گندم های بهاره ریشه*های عمیق تر و پرپشت تری دارند که تا 200 سانتی متر در خاک نفوذ می**کنند. این امر ناشی از آن است که گندم های پاییزه فصل رشد طولانی تری دارند.
    شرایط مناسب برای رشد گندم
    خاک: خاک شنی و رسی عمیق با زهکشی خوب، برای رشد گندم مناسب است. اصولاً میزان عملکرد گندم در شرایط دیم (آبیاری با باران)، در خاک های ریز بافت بیشتر است، چون این قبیل خاک ها قادرند آب را بهتر و به مدت طولانی تر در خود نگهدارند. اما در شرایط آبی (که کشاورز خود گیاه را آبیاری می**کند)، معمولاً گندم زیاد تحت تأثیر بافت خاک خود قرار نمی*گیرد. آب: گندم هم مانند سایر گیاهان نمی*تواند در خاک خشک جوانه بزند. گندم بهاره به دلیل ذخیره شدن رطوبت زمستانی درخاک، همواره رطوبت مورد نیاز خود را دارد. اما رطوبت خاک گندم های پاییزه معمولاً فرایند جوانه زنی را با مشکل مواجه می**نماید. اگر برای جوانه زنی یا رشد اولیهٔ جوانه، خاک رطوبت کافی نداشته باشد بذرها ممکن است بپوسند یا در معرض صدمات ناشی از سرما قرار گیرند.
    رشد گندم
    گیاه گندم و دیگر انواع غلات، مانند بسیاری از گیاهان دو مرحله رشد دارند: رویشی و زایشی. جوانه زنی، سبز شدن و پنجه زدن جزء مرحله رویشی و ساقه رفتن و تشکیل گل آذین و دانه جزء مراحل زایشی گیاه می**باشد. برای کنترل و تنظیم رشد گندم، از مواد تنظیم کننده رشد استفاده می**کنند. یکی از این مواد سیکوسل (با نام تجاری CCC ) است. نام علمی این ماده شیمیایی، 2- کلرو اتیل متیل آمونیوم کلرید است که:
    غشاء یاخته گندم را زیاد می**کند. تعداد دسته*های آوندی در ساقه را زیاد می**کند. رشد ریشه را افزایش داده و مقاومت بوته*های گندم در برابر خشکی را زیاد می**کند. کارآیی گندم در مصرف آب را بالا می**برد. پس می**توان گندم را در مناطق کم باران هم کاشت و محصولی به خوبی محصول نواحی پرباران، تولید نمود. مقاومت گندم را نسبت به شوری خاک زیاد می**کند. بهتر است که از کودهای نیتروژن و فسفردار برای رشد گندم استفاده شود. پتاسیم هم برای رشد گیاه گندم لازم است.

    آفات و بیماری های گیاه گندم
    زنگ، که عاملی به نام Puccinia آن را ایجاد می**کند، مهم*ترین بیماری گندم به شمار می**رود که شامل زنگ ساقه، زنگ برگ، زنگ خطی و زنگ نواری می**شود. شرایط محیطی مساعد برای ایجاد این نوع آفت، آب و هوای گرم تا گرم مرطوب می**باشد. تشکیل حفره*های قرمز یا سیاه که حاوی اسپورهای تولید مثل در سطح ساقه، برگ، غلاف و... هستند از علائم این بیماری می**باشند. این قارچ ها از کارآیی گیاه در مصرف آب می**کاهند، بافت های گیاه را تخریب می*کنند و تعداد دانه*های موجود در سنبله را مانند زمانی که گیاه به کمبود آب دچار شده، کاهش می**دهند.
    سیاهک، یکی از بیماری های قارچی گندم است که می**تواند به صورت سیاهک آشکار، سیاهک برگ، سیاهک پنهان معمولی و... ظاهر گردد. سیاهک پنهان، مهم*ترین و رایج*ترین و در عین حال، مخرب*ترین نوع سیاهک است که خسارت زیادی مخصوصاً به گندم پاییزه وارد می**آورد.
    بجز اینها، پوسیدگی جوانه و ریشه هم بیماری هایی هستند که قارچ ها آنها را به وجود می**آورند و این بیماری ها هم خسارات زیادی را به محصول گندم وارد می**کنند. در گذشته، ضدعفونی نمودن بذر با ترکیبات جیوه*ای تا حدی از این بیماری ها جلوگیری می**نمود، اما امروزه اغلب از کاربامات و هگزا کلرو بنزن برای نابودی این بیماری ها استفاده می**کنند.

    زمان برداشت محصول
    زمان برداشت گندم تحت تأثیر عواملی از جمله بارندگی، رطوبت نسبی، دمای هوا و همچنین رسیدن دانه قرار می**گیرد. برداشت گندم در ایران از اوایل بهار (در مناطق گرمسیری) آغاز شده و تا اواخر تابستان (در مناطق سردسیری) ادامه دارد.
    امروزه در سراسر جهان از وسایل مکانیکی خاصی برای برداشت گندم استفاده می**نمایند، ولی هنوز هم گندم به طریق سنتی که کند و پر هزینه است، برداشت می**شود. در روش سنتی، بوته*های گندم را از فاصلهٔ چند سانتی سطح خاک، درو نموده و به صورت دسته*های کوچک در می**آورند. سپس این دسته ها را به خرمنگاه منتقل نموده و طی مراحل خاصی می**کوبند. زمان صحیح برداشت گندم، وقتی است که رطوبت دانه بین 14 تا 16 درصد باشد.

    موارد مصرف گندم مواد مغذی آن
    بر خلاف سایر غلات، گندم را می**توان از طرق مختلف از جمله در تهیهٔ نان، بیسکوییت، شیرینی، کیک، اسپاگتی، ماکارونی و... مورد مصرف قرار داد. از گندم در صنایع کاغذ سازی، چسب سازی و همچنین در تهیهٔ پودرهای لباسشویی هم استفاده می**گردد. از سبوس و کاه آن نیز به عنوان خوراک دام استفاده می**کنند.
    انواع مختلف گندم برای مصارف مختلف مورد استفاده قرار می**گیرند. مثلاً گندم های نرم بهاره یا پاییزه برای مصرف در صنایع بیسکوییت سازی، شیرینی پزی و کیک پزی مناسبند، در حالی که از گندم های سخت پاییزه و بهاره در نانوایی استفاده بیشتری دارند. آردی که در تهیهٔ شیرینی و کیک و بیسکوییت استفاده می**شود، باید نرم و ریز بوده و همچنین پروتئین کمتر و قدرت جذب آب کمتری هم داشته باشد. برعکس، آرد مرغوب برای تهیهٔ نان، باید پروتئین بیشتری داشته باشد و ظرفیت جذب آب آن هم بیشتر باشد. چنین آردی به هنگام تهیهٔ خمیر، زیاد احتیاج به ورزدادن نداشته و در کمترین زمان، ورمی آید. به علاوه چون میزان پروتئین آن زیادتر است، حجم نان به دست آمده از آن بیشتر می**شود. میزان گلوتن آرد نانوایی باید 5/11 تا 13 درصد باشد.
    گندم های سخت بهاره و پاییزه، پروتئین بیشتر و گندم های نرم و سفید، پروتئین کمتری دارند. میزان مواد دانه گندم از جمله پروتئین، چربی، نشاسته، سلولز و... در انواع مختلف گندم متفاوت می**باشد. پروتئین های موجود در آندوسپرم، متشکل از گلیادین و گلوتنین می**باشند. این پروتئین ها از آلبومن، گلوبولین، پروتئوزها و نوکلئوپروتئین ها تشکیل یافته اند. این دو نوع پروتئین در مجاورت آب به گلوتن تبدیل می**گردند. وجود همین گلوتن است که سبب برتری گندم نسبت به سایر غلات شده است.

    تهیه آرد گندم
    تهیه آرد گندم دارای مراحل مختلفی است. ابتدا گندم را شسته و سپس خشکش می*کنند تا کلیهٔ مواد خارجی از آن جدا شود. برای جدا نمودن پرزها و کرک ها از سطح دانه، آنها را صیقل می**دهند. برای سفت شدن سبوس و جدا شدن راحت آن از دانه، دانه ها را دوباره خیس کرده و نشاسته موجود در آندوسپرم را برای آسیاب نمودن، آماده می**کنند. سپس دانه*های گندم را روی غلتک قرار می**دهند و بدون خرد شدن، دانه ها را له می**کنند. در مرحله دیگری، سبوس و گیاهک از آندوسپرم نشاسته*ای جدا می**گردد. آندوسپرم را پس از خرد و نرم کردن، از الک های پارچه*ای ریز بافت عبور می**دهند. آرد گندم به این طریق تهیه می**شود. این آرد تقریباً 75 تا 80 درصد وزن دانه گندم می**باشد. اغلب آرد را با مواد سفید کننده سفید می*کنند و گاهی به آن ویتامین ها یا مواد معدنی دیگری اضافه می**نمایند تا ارزش غذایی آن بیشتر شود.
    امروزه می**توان آردهای گندم مختلف تولید نمود. اگر سبوس و گیاهک را از آندوسپرم جدا نکرده و در تهیه آرد از این بخش ها هم استفاده کنند، رنگ آرد تیره تر می**شود، در عوض ارزش غذایی چنین آردی خیلی بیشتر از آرد سفیدی است که سبوس و گیاهک ندارد. البته اغلب افراد این آرد تیره را دوست ندارند. معمولاً از سبوس در تهیهٔ غذای دام استفاده میگردد.



  4. #4
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    آفتابگردان
    خصوصیات گیاهی: آفتابگردان با نام علمي Helianthus annuus L . گياهي است يكساله از تيره مركبه Compositae كه بصورت بوته اي استوار رشد مي كند . طول دوره رشد آفتابگردان بسته به رقم و كليه عوامل محيطي از 90 تا 150 روز مي باشد .
    آفتابگردان ريشه مستقيم و توسعه يافته اي دارد كه پتانسيل نفوذ آن در خاك به سه متر مي رسد .
    پهنك برگهاي كه در معرض نور است همراه با خورشيد تغيير جهت داده و همواره به حالت تقريباً عمود بر اشعه آفتاب قرار مي گيرد . پهنك برگ هنگام صبح بسوي شرق ،‌هنگام غروب بطرف غرب و ظهر رو به بالا مي باشد .
    گل آذين آفتابگردان طبق يا كپه اي است .
    لقاح به دليل اينكه پرچمها زودتر بلوغ مي يابد غالباً از نوع دگرگشني است .
    ميوه آفتابگردان نوعي فندقه است كه در اينجا با دانه مترادف گرفته مي شود .
    رنگ دانه از سفيد تا سياه با خاكستري خط دار و بسته به رقم تغيير مي كند .
    هر چه درصد وزني پوسته كمتر باشد درصد وزني روغن بيشتر خواهد بود .
    سازگاری: آفتابگردان از نظر عكس العمل نسبت به طول روز بي تفاوت بشمار مي رود ولي به نور فراوان نياز دارد .
    آفتابگردان ريشه توسعه يافته اي دارد كه گياه را به خشكي مقاوم مي سازد ، مشروط بر آنكه خاك عميق بوده و تراكم و ساختمان خاك محدود كننده رشد ريشه نباشد .
    آفتابگردان به شوري خاك نسبتاً مقاوم است و در محدوده اي از اسيديتيه خنثي رشد خوبي دارد .
    تناوب زراعی:موقعیت آفتابگردان در تناوب زراعي مشابه ذرت است و معمولاً بعد از بقولات علوفه اي بعنوان اولين يا دومين محصول وجيني كاشته مي شود ، در صورت وجود و گسترش بيماريهاي ريشه اي نبايستي با گياهاني مانند نخود ، چغندر قند و سيب زميني كه بيماريهاي ريشه اي مشابه دارد در تناوب قرار گيرد . مثالهايي از تناوب آن در شرايط آبياري بشرح زير است .
    علوفه چند ساله ـ پنبه ـ آفتابگردان ـ گندم ـ جو ـ آيش ـ شبدر ـ آفتابگردان ـ گندم ـ جو
    کود شیمیایی: توليد هر تن دانه آفتابگردان موجب خروج 40 تا 60 كيلو ازت ، 15 تا 33 كيلو اكسيد فسفر( p2o5) و 75 تا 120 كيلو اكسيد پتاسيم (K2o) از خاك مي گردد .
    معمولاً ثلث تا نصب كود از ته را قبل از كاشت و بقيه را همراه با آخرين وجين مكانيزه به خاك اضافه و بلافاصله آبياري مي كنند .
    تاریخ کاشت: حداقل حرارت لازم براي جوانه زدن بذر آفتابگردان حدود 8 تا 10 درجه سانتيگراد در خاك است . معمولاً اين حرارتها در خاك با رسيدن ميانگين شبانه روزي حرارت هوا به 10 تا 15 درجه سانتيگراد تأمين مي گردد .
    کنترل علفهای هرز: كنترل علفهاي هرز با استفاده از علف كشها بسيار مطلوبست . از علف كشهايي كه بصورت قبل از كاشت جهت كنترل بذر علفهاي هرز مختلف در آفتابگردان قابل مصرف است مي توان اپتام (Eptam) و تريفلور الين Ttifluralin را مورد اشاره قرار داد . اين علف كشها را مي توان قبل از پشته بندي روي خاك پاشيد ، با ديسك تا عمق 10 سانتي متري با خاك مخلوط و سپس پشته بندي كرد . ميزان مصرف اپتام 4 تا 5 ليتر از مولسيون 75 درصد و ميزان مصرف تريفلورالين حدود 2/1 ليتر در خاكهاي سبك ، 8/1 ليتر در خاكهاي متوسط و 4/2 ليتر در خاكهاي سنگين از امولسين 48 درصد مي باشد .
    آفات و امراض: مهمترين آفت اختصاصي آفتابگردان در ايران پروانه دانه خوار آفتابگردان با نام علمي Homoeosoma nebulella است . لارو اين پروانه به رنگ عمومي شكري و سر قهوه اي رنگ از برگ و گلها تغذيه و سپس به دانه حمله مي كند .
    در هر حال مي توان از سموم تيودان و ديازينون در دو نوبت يكي همزمان با تشكيل گلها و ديگري حجدود 10 روز بعد استفاده نمود . انهدام بقاياي گياهي آلوده از طريق سوزانيدن يا شخم بقايا جهت از بين بردن لاروها و شفيره هاي زمستان گذران مفيد است . مؤثرترين روش مبارزه با اين آفت استفاده از ارقام مقاوم است .
    حشرات ديگري كه در ايران به آفتابگردان حمله مي كند عبارتند از شب پره زمستاني ، سوسكهاي گرده خوار و پروانه كار ادربنا . اين آفت اهميت اقتصادي زيادي ندارد .
    از بيماريهاي مهم آفتابگردان در ايران مي توان سفيدك داخلي وزنگ آفتابگردان را نام برد . عامل بيماري سفيدك داخلي قارچي است بنام Plasmopora helianthi كه بوسيله خاك و بذر آلوده انتقال ،‌از طريق ريشه به نبات سرايت و بحال سيستميك در مي آيد . مبارزه با اين بيماري انتخاب بذر غير آلوده ، ضد عفوني بذر با سموم قارچ كش مانند گرانوزان يا مركوران به ميزان 2 در هزار ، تناوب زراعي ، كندن و سوزاندن بقاياي گياهي آلوده و كشت ارقام مقاوم انجام پذير است .
    عامل بيماري زنگ آفتابگردان قارچي است بنام Puccinia helianthi رشد و نمو اين قارچ سب پيدايش لكه هاي برچسته و پراكنده اي به رنگ قهوه اي تيره در پشت برگها مي گردد كه در نهايت منجر به رد شدن و ريزش برگها مي شود . مهمترين راه مقابله با اين بيماري استفاده از ارقام مقاوم است .
    سمپاشي محصول با گل گوگرد يا تركيبات قارچ كش ديگر در صورت اقتصادي بودن مؤثر است .
    برداشت:رسيدگي دانه ها بتدريج و از خارج طبق آغاز و بسمت داخل ادامه مي يابد . برداشت زود هنگام موجب افت عملكرد و تأخير در برداشت موجب ريزش و افزايش خسارت پرندگان ، بخصوص گنجشك مي گردد . بطور كلي ، برداشت هنگامي انجام مي شود كه پشت طبق به رنگ زرد مايل به قهوه اي درآمده و برگكهاي كناري طبق قهوه اي شده باشد .
    موارد استفاده: دو مصرف اصلي دانه آفتابگردان بصورت روغن گيري و مصرف آجيلي است .انواع آجيلي دانه درشت تري نسبت به انواع روغني داشته و حدود 25 تا 20 در صد روغن دارد . ميزان پروتئين دانه در آفتابگردان حدود 17 درصد است .
    ظاهراً هر چه دوران رسيدگي دانه با هواي خنك تري روبرو گردد بر درصد اكسيد چرب اشباع لينولائيك در روغن اضافه مي شود و بر ارزش غذايي آن افزوده مي گردد .
    ساقه آفتابگردان فيبر زيادي داشته و در صنعت كاغذ سازي و تهيه سلولز مصرف دارد . ساقه از نظر ازت ، كلسيم و پتاسيم نيز غني است و اضافه كردن آن به خاك موجب افزايش ماده آلي و حاصلخيزي خاك مي گردد .
    www.keshavarzi.com

    __________________

  5. #5
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    يونجه
    يونجه يكي از مهمترين محصولاتي است كه به منظور تغذيه دام مورد استفاده قرار مي گيرد ، لذا علاوه بر افزايش عملكرد بايد با تامين عناصر ميكرو ، كيفيت آن را بهبود بخشيد .
    تاثير عناصر مختلف بر يونجه و علائم كمبود آنها :
    ازت (N) : به طور كلي يونجه نياز به ازت خود را از طريق رابطه همزيستي با باكتريهاي تثبيت كننده ازت به دست يم آورد و استفاده بيش از حد كودهاي ازته باعث كاهش عملكرد و افت كيفيت مي گردد . در صورت كمبود اين عنصر برگها كوچك و نازك و سبز روشن شده و ريشه ها نازك مي شوند .
    فسفر (P) : اين عنصر باعث گسترش سيستم ريشه اي گياه شده و عملكرد را افزايش مي دهد . در اثر استفاده از كودهاي فسفره مقاومت گياه نستب به آفات و بيماريها بيشتر مي گردد . در صورتيكه گياه دچار كمبود فسفر شود برگها به رنگ سبز تيره و يا بنفسش درآمده و از نوك شروع به خشك شدن مي كند . همچنين گره زايي متوقف شده و احتمال سرمازدگي در گياه زياد مي شود .
    پتاسيم (K) : حساس ترين عنصر براي يونجه محسوب مي شود و باعث افزايش عملكرد مي گردد . در صورت كمبود ، ابتدا لكه هاي سفيدرنگي در حاشيه برگ ظاهر مي شود و در نهايت زمينه اصلي برگ زرد و سپس قهوه اي مي گردد و حاشيه برگها به صورت شكسته و نامنظم در مي آيد .
    موليبدن (Mo) : اين عنصر در ساختمان آنزيمهاي گياه نقش داشته و به گره زايي كمك مي كند . كمبود آن به علت دخالت در واكنشهاي احياء نيترات باعث بروز كمبود ازت مي شود . و از علائم ديگر كمبود اين عنصر اين است كه برگها باريك و رنگ پريده شده و شكل برگها از حالت طبيعي حالت مي شود . همچنين كم رشدي از ساير عواقب ديگر كمبود اين عنصر است .
    بر (B) : اين عنصر در جوانه زدن گرده و در انتقال آب در گياه نقش مهمي ايفاء مي كند . در صورت كمبود ، ميان گره ها كوتاه شدن و گياه به صورت رزت در مي آيد . همچنين سيستم ريشه اي ضعيف شده و رشد متوقف مي شود .
    www.keshavarzi.com

  6. #6
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    پنبه
    پنبه از محصولات مهمی است که برای رشد مطلوب نه تنها به عناصرماکرواحتیاج دارد بلکه استفاده ازعناصر میکرو باعث بهبود کیفیت آن میگردد
    تاثیر عناصر مختلف بر پنبه وعلائم کمبودآنها
    ازت(N):باعث افزایش رشد عمومی گیاه شده تعداد غوزه ها ونیز اندازه آنها راافزایش میدهد ورشد را طولانی ترمینماید. درصورت کمبود برگهای پایینی سبز مایل به زرد شده واندازه آنهاکوچک مانده وازرشد بازمی ماند
    فسفر(P):درتوسعه سیستم رشد ریشه ای گیاه نقش داشته وباعث تسریع درظهورغوزهای پنبه شده ورشد گیاه راکامل میکند . درصورت کمبود فسفرگلدهی به تعویق افتاده رشدغوزه هاباتاخیرصورت گرفته وکیفیت الیاف شدیدا کاهش میابد
    پتاسیم (K):باعث افزایش اندازه غوزه شده طول الیاف واستقامت آنها را زیاد نموده و باعث سفید تر شدن رنگ الیاف می گردد. اگر پنبه کمبود پتاسیم داشته باشد برگها دچار پیری زود رس می شود.حاشیه آنها نکروز شده شاخه دهی گم وکیفیت الیاف افت پیدا می کند
    روی (Zn):مهمترین نقش ان بهبودکیفیت الیاف پنبه است. درصورت کمبودروی برگها فنجانی شده برگهای کوچک به سفید رنگی بین رگبرگی دچار می شوند. رشدبوته های جوان متوقف گشته وتعداد گلها کاهش می یابد(شکل 3).
    بر(B):درتقسیم سلولی بافتهای مریستمی وترمیم بافتهای آوندی نقش داشته وباعث رشد بهترریشه می گردد. در صورت کمبود رشد جوانه انتهای متوقف شده وگیاه زرد می شود . همچنین گلها وغوزه های جوان تغییرشکل پیدا می کنند.
    آهن (Fe):درساخت کلروفیل نقش مهمی دارد واگر گیاه دچار کمبود آهن شود برگهای جوان حالت بی رنگی به خود می گیرند ولی رگبرگهاسبز باقی مانده گیاه قدرت خود را از دست می دهد ومحصول کاهش می یابد.
    www.keshavarzi.com

  7. #7
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    تاثیر عرض نوارهای شبدر و گندم بر عملکرد گندم در کشت مخلوط:
    کشت مخلوط غلات و بقولات منافع زیادی در سیستم های کم نهاده خواهد داشت. در این آزمایش شبدر سفید و گندم زمستانه به صورت مخلوط کاشته شدند. فاکتورهای مورد آزمایش عبارت بودند از: نوع کشت (کشت تنهای شبدر، کشت تنهای گندم و کشت مخلوط)، عرض ردیف ها و تراکم گندم. صفات مورد اندازه گیری نیز شامل عملکرد دانه، تعداد سنبله، وزن دانه، غلظت نیتروژن دانه، وزن خشک و غلظت نیتروژن زیست توده هوایی، علف های هرز و اندازه گیری تشعشع، بودند. کشت مخلوط گندم و شبدر باعث کاهش عملکرد دانه گندم به اندازه 25-10% نسبت به کشت تنهای گندم شد. کاهش عملکرد، احتمالا به علت رقابت بین گونه ای برای نور و نیتروژن در مراحل رویشی و برای آب در مرحله پر شدن دانه می باشد. جذب نیتروژن در کشت مخلوط گندم در فصل رشد افزایش یافت و منجر به اختلاف کوچکی بین جذب کل نیتروژن کشت مخلوط و گندم تنها شد. اما نیتروژن دانه افزایش یافت. رقابت بین گونه ای با افزایش عرض نوارها از 7 به 14 کاهش یافت و منجر به عملکرد دانه و جذب نیتروژن دانه بالاتر شد.

  8. #8
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    اثر شوري و اکسين بر جوانه زني سه رقم گندم (Triticum aestivum):

    چکيده:
    گندم 15تا 18 درصد مصرف مواد غذايي مردم جهان را تشکيل مي‌دهد و منبع غذاي اصلي مردم در بيشتر کشورهايي است که از خاک شور رنج مي‌برند. بنابراين شناسايي ارقام يا ژنوتيپ‌هايي که در اين مرحله از رشد به شوري تحمل نشان مي‌دهند حايز اهميت است. در گياهان آوندي، اکسين‌ها به طور عمده ايندول استيک اسيد (IAA) تقسيم سلولي، طويل شدن سلول و تمايز بافت گياهي را تنظيم مي‌کند. اکسين‌ها همچنين آوندسازي، نورگرايي، زمين گرايي، نمو گل‌‌، ميوه و غالبيت انتهايي را تحت تاثير قرار مي‌دهند. از آنجا که IAA در غلظت‌هاي پايين رشد و نمو را تحريک مي‌کند، غلظت‌هاي بالاتر آن مي‌تواند براي گياه سمي باشد. بنابرين تعيين دقيق غلظت IAA براي آماده سازي نمو گياه ضروري مي‌باشد. بدين منظور آزمايشی بصورت فاکتوريل در قالب يک طرح کامل تصادفي جهت تعيين اثر غلظتهاي 0، 1، 2 ميلي‌‌‌گرم بر ليتر از اکسين و محلولهايي با شوري 0، 6/0- ،2/1- مگا پاسگال بر جوانه زنی بذور گندم ارقام شيراز، مهدوي و پيشتاز در سه تکرار اجرا شد. در پايان کار صفات مربوط به جوانه‌زني، طول ريشه‌چه، طول ساقه‌چه، وزن تر‌گياهچه، وزن خشک ريشه‌چه، وزن خشک ساقه‌چه و تعداد گياهچه‌های غيرطبيعی اندازه‌گيري شد. بيشترين درصد جوانه‌زني در رقم پيشتاز و با سطح شوري 2/1- و هورمون صفر به دست آمد که با رقم مهدوي و پيشتاز در سطح شوري و هورمون صفر از نظر آماري يکسان بود.

  9. #9
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    مطالعه ميزان انتقال مواد فتوسنتزي از اندام هاي رويشي به دانه هاي در حال تشكيل گندم و رابطه آن با تحم
    چكيده

    بمنظور مطالعه ميزان انتقال مواد فتوسنتزي از اندام هاي رويشي به دانه هاي در حال تشكبل گندم و تحمل به خشكي ارقام ولاين هاي جديد گندم، تعداد 20 ژنوتيپ گندم در دو شرايط تنش خشكي بعد از گرده افشاني و بدون تنش خشكي از سال 1379 الي 1381 بمدت دو سال زراعي در ايستگاه تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي اردبيل در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي در سه تكرار مورد ارزيابي قرار گرفتند. نتايج نشان دادند كه كسري رطوبت در مرحله گرده افشاني تاثيري در تعداد دانه در سنبله نداشت. ميزان تجمع مواد خشك در دانه ها بطور قابل ملاحظه اي تحت تاثير تنش خشكي مرحله گرده افشاني قرار گرفت. ميزان تجمع ماده خشك در اندام هاي رويشي در مرحله پركرده دانه در شرايط بدون تنش خشكي در مقايسه با شرايط تنش خشكي بعد از گرده افشاني كاهش يافت، اما ميزان انتقال ماده خشك در ژنوتيپ هاي شماره 15، 18، 19 و 20 در شرايط تنش خشكي بعد از گرده افشاني بسيار بالا بود. وزن هزار دانه و وزن دانه در سنبله تحت تاثير كسري رطوبت در مرحله بعد از گرده افشاني قرار گرفتند و بشدت كاهش يافتند. همبستگي مثبت عملكرد دانه با صفات وزن دانه در سنبله، وزن هزار دانه، انتقال مجدد مواد فتوسنتزي، شاخص برداشت و شاخص مقاومت به خشكي نشان داد كه براي دسترسي به ارقام ولاين هاي متحمل به تنش خشكي، شاخص برذاشت بالا، وزن هزار دانه بالا، وزن دانه در سنبله بالا، ميزان انتقال مجدد مواد بالا و شاخص مقاومت به خشكي (IDR) در شرايط تنش بعنوان معيار هاي موثر در سلكسيون مورد توجه قرار گيرند. رابطه منفي بين شاخص مقاومت به خشكي (IDR) و شاخص حساسيت به خشكي (S) نشان داد كه شاخص IDR بعنوان يك معيار كارا در انتخاب ارقام متحمل به خشكي مطرح است.

  10. #10
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    افزايش محصول گندم با كود زيستي فسفاته:
    آمارسنجي از ‪ ۴۰۰‬كشاورز در ‪ ۱۰‬استان كشور كه با كمك طرح ملي گندم انجام شده نشان مي‌دهد در سال زراعي گذشته مصرف كود زيستي باعث افزايش محصول گندم به طور ميانگين ‪۱۱/۲‬درصد شده كه معادل سودي برابر با ‪ ۷۸۰‬هزار تومان در هكتار براي كشاورزان است.
    دكتر محمد علي ملبوبي، مدير پروژه كود زيستي فسفاته بارور‪ ۲‬و عضو هيات علمي پژوهشگاه ملي مهندسي ژنتيك و زيست فناوري ضمن بيان مطلب فوق گفت: بيشترين افزايش محصول در استان خراسان به ميزان ‪ ۳۰/۲‬درصد و پس از آن در استان‌هاي آذربايجان غربي و گلستان به ترتيب به ميزان ‪ ۲۰/۵‬و ‪۱۵/۴‬ درصد بوده است.
    اين كود زيستي يك ماه فناوري حاصل از پژوهش‌هاي سه تيم تحقيقاتي به مدت پنج سال بوده كه هم اكنون تحت ليسانس جهاد دانشگاهي واحد تهران به توليد انبوه رسيده است.
    با توجه به سطح زيركشت شش ميليون هكتاري گندم كشور پيش بيني مي‌شود با فراگير شدن مصرف كود زيستي فسفاته بارور‪ ۲‬توليد گندم حداقل به ميزان ‪ ۲/۵‬ميليون تن افزايش يابد و در عين مصرف كود شيميايي فسفاته به نصف تقليل يابد.
    كود زيستي مزبور كاملا طبيعي است و باعث كاهش خسارات محيط زيستي ناشي از مصرف كودهاي شيميايي فسفاته مي‌شود.

  11. #11
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    تاثير آهن، منگنز، روي و مس بر كميت وكيفيت گندم در شرايط شور:
    مصرف گسترده كودهي شيميايي مانند نيتروژن، فسفر و عدم مصرف كودهاي داراي عناصر كم مصرف و وجود خاكهاي آهكي با ماده آلي كم سبب تشديد كمبود عناصر كم مصرف در خاكهاي زير كشت غلات كشور گرديده است. بدليل اينكه ميزان كوددهي و مكانيزم جذب عناصر غذايي در شرايط شور متفاوت از شرايط غيرشور ميباشد بنابراين به منظور بررسي بيشتر چهار آزمايش در ايستگاه تحقيقات كشاورزي خسروشهر از نظر تاثير مقادير متفاوت عناصر كم مصرف درشرايط شور برروي گندم در سال زراعي 80-1379 صورت گرفت. در اين پژوهش هرآزمايش بصورت بلوكهاي كامل تصادفي در سه تكرار در كرتهاي 10 مترمربعي پياده گرديد. در هر آزمايش سطوح مختلف يكي از عناصر كم مصرف آهن، روي، مس و منگنز در 4 تيمار 1- شاهد (بدون مصرف عنصر كم مصرف) 2- تيمار توصيه شده (12 كيلوگرم در هكتار آهن خالص، 12 كيلوگرم در هكتار روي خالص، 14 كيلوگرم در هكتار منگنز و 5/6 كيلوگرم در هكتار مس) 3-تيمار 50درصدي كمتر از مقدار توصيه شده (6كيلوگرم در هكتار اهن ،6كياوگرم در هكتار روي،7كيلوگرم درهكتار منگنز،3كيلوگرم در هكتار مس) 4-تيمار50درصدي بيشتر از مقدار توصيه شده(18كيلوگرم در هكتار اهن،18 كيلوگرم در هكتار روي،21كيلوگرم در هكتار منگنز،10 كيلوگرم در هكتار مس) بكار برده شد. كود نيتروژن از منبع اوره، فسفر از منبع سوپرفسفات تريپل و بقيه كودهاي پتاسه و عناصر كم مصرف از منبع سولفاتي بكار برده شد. هدايت الكتريكي خاك محل آزمايش 4/6 دس زيمنس برمتر و آب آبياري 5218 ميكروموس برسانتيمتر بود. با توجه به نتايج آزمايش اول تاثير سطوح آهن برعملكرد دانه، عملكرد كاه، وزن هزار دانه، تعداد خوشه در واحد سطح و غلظت مس در دانه گندم معنيداري نبود. تاثير سطوح مختلف آهن بر تعداد دانه در بوته، غلظت آهن، روي، منگنز در دانه (01/0=#a) و غلظت پروتئين دانه (5/0 =#a) معني دار بود. تاثير سطوح مختلف روي در آزمايش دوم برعملكرد كاه، دانه، تعداد خوشه در واحد سطح (05/0=#a) و بروزن هزار دانه، تعداد دانه در بوته، ميزان پروتئين و غلظت روي دانه (01/0=#a) معني دار بود. تاثير سطوح مختلف منگنز در آزمايش سوم برعملكرد دانه و كاه (5/0 =#a) و غلظت آهن و روي در دانه گندم (01/0=#a) معني دار بدست آمد. همچنين تاثير سطوح مختلف مس در آزمايش چهارم بر ميزان وزن هزار دانه، ميزان خوشه در واحد سطح (05/0=#a) معني دار بدست آمد. با توجه به نتايج نسبت به مصرف كود داراي عناصر كم مصرف اقدام نمود.

  12. #12
    mnikzad آواتار ها
    mnikzad آفلاين است همکار قدیمی
    تاریخ عضویت
    Aug 2008
    سن کاربر
    31
    محل سکونت
    موتورولا a1200
    نوشته ها
    1,736
    تشکر
    3,345
    تشکر شده 3,117 بار در 822 پست
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    رقابت خردل وحشی (Sinapis arvensis ) با گندم:
    به منظور تعیین اثرات رقابتی خردل وحشی و گندم پائیزه در سطوح مختلف تراکم گیاهی و پاسخ رقابتی این دو گونه به کود نیتروژن ، آزمایشی به صورت سری افزایشی در سال زراعی 80-1379 در مزرعه دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد . آزمایش دارای سه فاکتور شامل بذر گندم در سه سطح ( 175 – 215 – 255 کیلو گرم در هر هکتار ) ، مقدار کود نیتروژن در دو سطح ( 150 – 255 کیلو گرم در هر هکتار ) و تراکم خردل وحشی در چهار سطح ( 0 – 8 – 16 – 32 بوته در متر مربع ) بود .
    آنالیز رگرسیون برای توصیف روابط رقابتی مورد استفاده قرار گرفت بالعکس وزن تک بوته برای تعیین ضرایب رقابت درون و بین گونه ای و معادلات هیپربولیک برای توصیف عملکرد محصول و کاهش عملکرد ناشی از رقابت خردل مورد استفاده قرار گرفتند . برآورد قابلیت رقابت نسبی گونه ها حکایت از برتری مطلق خردل وحشی در رقابت با گندم داشت . ( بر مبنای بیوماس گندم ، قابلیت رقابت نسبی 37/0 برای گندم ، بر مبنای بیوماس خردل ، قابلیت رقابت نسبی 75/2 برای خردل ) افزایش نیتروژن فراتر از حد مطلوب گندم سبب تشدید اثرات رقابتی خردل شد . شدت رقابت نسبی گندم ، مؤید کاهش اثرات رقابت بین گونه ای خردل در پی افزایش مقدار گندم بود . با افزایش مقدار بذر گندم از کم به زیاد ، حداکثر تلفات عملکرد مربوط به تراکم های بالای خردل از 57 به 42 درصد کاهش یافت . نتایج نشان داد که افزایش مقدار بذر گندم سبب افزایش آستانه خسارت ، و افزایش نیتروژن فراتر از حد مطلوب سبب تنزل آستانه می شود . افزایش مقدار بذر گندم از مقادیر کم به زیاد در سطح مطلوب نیتروژن سبب کاهش 40 درصدی تولید بذر تراکم های بالای خردل شده ، در حالیکه در سطح بالای نیتروژن این کاهش با 11 درصد تقلیل یافت . مقادیر زیاد تولید بذر خردل ( 21 میلیون تا 944 میلیون بذر در هکتار در حضور رقابت گندم ) حاکی از این است که حتی اگر یک سال برنامه مدیریت علفهای هرز به صورت ضعیفی به اجرا درآید ( یا اصلاً اجرا نشود ) نخ نای بانک بذر خاک برای سالیان متمادی تضمین خواهد شد .

    دانشکده علوم ( دانشگاه فردوسی مشهد

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
قدرت گرفته از ویبولتین ،اکنون ساعت 06:31 PM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +4.5 می باشد.
کليه حقوق اين سايت متعلق به  شرکت فرهنگ سازان  است.هر گونه استفاده از مطالب اين سايت پيگرد قانوني دارد
سئو و بهينه سازي : سئو
Powered by vBulletin® Version 4.2.2 Copyright © 2014 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved