تاریخ امروز :
تالار های نیک صالحی - Powered by vBulletin
تبلیغات
تولبار جدید و آپدیت شده مخصوص نیک صالحی آماده دانلود است ، برای دانلود کلیک کنید.

آخرین ارسالهای انجمن




صفحه 2 از 3 نخستنخست 123 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از 21 به 40 از 49

.: آداب و رسوم جهان :.

  1. #21
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض تاریخچه‌ای کوتاه از مراسم عروسی در ژاپن کنونی-2

    برنامه‌ مهمانی‌ عروسی‌ امروزی‌ ژاپن‌:

    1ــ در مدخل‌ (ورودی‌) تالار عروسی‌ به‌ میهمانان‌ خوشامد گفته‌ می‌شود.
    2ــ عروس‌ و داماد داخل‌ می‌شوند.
    3ــ بزرگترهای‌ مجلس‌ صحبت‌ را آغاز می‌كنند.
    4ــ واسط‌ه‌های‌ عروس‌ صحبت‌ می‌كنند.
    5ــ میهمانان‌ اصلی‌ صحبت‌ می‌كنند.
    6ــ بریدن‌ كیك‌
    7ــ نوشیدن‌ شربتها!!
    8ــ بزرگتر مجلس‌، بازی‌ را با صحبتهای‌ خود آغاز می‌كند.
    9ــ عروس‌ و داماد لباسهای‌ خود را عوض‌ می‌كنند.
    10ــ عروس‌ و داماد در لباسهای‌ محلی‌ خود ظ‌اهر می‌شوند.
    11ــ سخنرانیها، سرگرمی‌ و خواندن‌ متون‌ تبریك‌ و...
    12ــ نمایش‌ دسته‌ گلها
    13ــ سخنرانی‌ یك‌ نفر برای‌ خویشاوندان‌
    14ــ صحبتهای‌ پایانی‌ توسط‌ بزرگتر مجلس‌
    15ــ بدرقه‌ كردن‌ تازه‌عروس‌ و داماد.

    مراحل‌ 2 تا 7 را معمولا جزو برنامه‌ سنتی‌ ازدواج‌ می‌دانند. «عروس‌ دزدیده‌شده‌» نیازی‌ به‌ اجرای‌ چنین‌ مراسمی‌ نداشت‌. بنابراین‌ تاثیر مراسم‌ «دزدیدن‌ عروس‌» كوتاه ‌كردن‌ این‌ مراسمهای‌ سنتی‌ بود و از نظ‌ر مالی‌ به‌ والدین‌ دختر كمك‌ می‌كرد. حتی‌ برخی‌ پدرها به‌ داماد آینده‌ خود چنین‌ پیشنهادی‌ می‌كردند: (چط‌ور است‌ كه‌ دختر من‌ را بدزدی‌؟) به‌رغم‌ این‌ مساله‌، شكی‌ نیست‌ كه‌ مراسم‌ «دزدیدن‌ عروس‌» در عین‌ اینكه‌ راه‌ كوتاهی‌ برای‌ ازدواج‌ بود، یك‌ ازدواج‌ قانونی‌ و مشروع‌ را به‌ دنبال ‌داشت‌. اگر ازدواج‌ فقط‌ به‌ توافق‌ بین‌ دو جوان‌ بستگی‌ داشت‌، آنگاه‌ آن‌ دو باید می‌توانستند كه‌ مراسم‌ «دزدیدن‌عروس‌» را انجام‌ دهند و بدون‌ رضایت‌ والدین‌ ازدواج‌ می‌كردند.


    جوانب‌ اجتماعی‌ جشن‌ عروسی‌ به‌ صورت‌ نمادین‌، در این‌ مراسم‌، مشخص‌ شده‌ است‌. حتی‌ اگر هر دو خانواده ‌خواستار یك‌ ازدواج‌ بودند، تشریفات‌ خاصی‌ حتما باید صورت‌ می‌گرفت‌؛ مگر در حالتی‌ كه‌ این‌ باور وجود داشت‌ كه‌ (یك‌ دختر به‌ والدینش‌ تعلق‌ دارد) و والدین‌ برای‌ دختر خود اختیار تام‌ داشتند. این‌ جشن‌ عروسی‌، خود مراسمی‌ بود كه‌ به‌ صورت‌ نمادین‌ یك‌ استاندارد و معیار اجتماعی‌ به‌ حساب‌ می‌آمد. به‌ عبارت‌ دیگر، مراسم‌ عروسی‌ رسومات‌ گروهی‌ آن‌ جامعه‌ را در قالب‌ ازدواج‌ به‌ صورت‌ نمادین‌ به‌ پا می‌كند. اگر جامعه‌ای ‌تغییر كند، رسومات‌ گروهی‌ آن‌ هم‌ تغییر می‌كند. با تغییر رسومات‌ اجتماعی‌، تشریفات‌ آن‌ جامعه‌ تغییر می‌كند. درواقع‌ می‌توان‌ از ط‌ریق‌ تغییرات‌ در جشن‌ عروسی‌، تغییرات‌ آداب‌ و رسوم‌ ازدواج‌ در ژاپن‌ را بررسی‌كرد.

    یك‌ ابتكار جالب‌ تصوری‌ كه‌ همه‌ از عروسی‌ سنتی‌ ژاپنیها دارند، عقد «شینزن‌» است‌؛ مراسمی‌ كه‌ در جلوی‌ قربانگاه‌ شینتو اجرامی‌شود. داماد، عروس‌، والدین‌ و خویشاوندان‌ آنها و واسط‌ه‌های‌ عروسی‌ در جلوی‌ قربانگاه‌ جمع‌ می‌شوند.

    فرد روحانی‌ جایگاه‌ را پاك‌ می‌كند (كاری‌ كه‌ در تمام‌ تالارهای‌ عروسی‌، تالارهای‌ هتل‌ و عمومی‌ كه‌ مراسم‌ عروسی‌ در آنها انجام‌ می‌شود، اجباری‌ است‌). نذریها را پیشكش‌ می‌كنند، خدا ظ‌اهر می‌شود، فرد روحانی‌ یك‌پیام‌ تبریك‌ را بیان‌ می‌كند و ازدواج‌ عروس‌ و داماد را گزارش‌ می‌دهد و سپس‌ برای‌ برخورداری‌ از حمایت‌ الهی‌د عا می‌كند. تنها پس‌ از این‌ مراسم‌ است‌ كه‌ عروس‌ و داماد می‌توانند مراسم‌ «شیكی‌ سنكن‌ نوگی‌» را اجرا كنند كه‌ در آن‌ هر كدام‌ به‌ نوبت‌ از سه‌ فنجان‌، ساكی‌ می‌نوشند؛ این‌ كار نمادی‌ از مشترك‌ شدن‌ در غذا و نوشیدنی ‌است‌. عروس‌ و داماد پیمانی‌ را مبنی‌ بر وفاداری‌ خود می‌خوانند و سپس‌ یك‌ شاخه‌ از درخت‌ مقدس‌ را به‌ خدا تقدیم‌ می‌كند. مراسم‌ عروسی‌ همینط‌ور است‌. اما بسیاری‌ زوجها كار تازه‌ رد و بدل‌ كردن‌ حلقه‌ها را هم‌ به‌ آن ‌اضافه‌ كرده‌اند.

    از آنجا كه‌ ژاپنیها ازدواج‌ را یك‌ سنت‌ می‌دانند، به‌ نظ‌ر منط‌قی‌ می‌رسد كه‌ ازدواج‌ «شینزن‌» به‌رغم‌ این‌ كه‌ یك ‌مراسم‌ سنتی‌ عروسی‌ ژاپنی‌ است‌، به‌ صورت‌ یك‌ امر ماورایی‌ معرفی‌ شود. از روی‌ این‌ حقیقت‌ كه‌ ازدواج‌ یك‌ مراسم‌ مذهبی‌ «شینتو» است‌، چنین‌ به‌ نظ‌ر می‌رسد كه‌ مبدا و منشا آن‌ در تاریخ‌، سنتها و آداب‌ و سنن‌ قومی‌ مردم‌ ژاپن‌ باشد.

  2. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  3. #22
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض تاریخچه‌ای کوتاه از مراسم عروسی در ژاپن کنونی-3

    جالب‌ توجه‌ است‌ كه‌ عروسی‌ «شینتوب كاملا محصول‌ ژاپن‌ كنونی‌ است‌. جشن‌ عروسی‌ با ازدواج‌ شاهزاده ‌كرون‌ در سال‌ 1900 آغاز شده‌ است‌. در آغاز، شینتوایسم‌ عقیده‌ داشت‌ كه‌ خدایان‌ با این‌ شیوه‌ عروسی‌ مردم‌، موافق‌ نیستند. از این‌ رو قبل‌ از این‌ زمان‌، مراسم‌ عروسی‌ در سیستمی‌ كه‌ شینتوایسم‌ نامیده‌ می‌شد، وجود نداشت‌. جشن‌ ازدواج‌ یك‌ ابتكار به‌ حساب‌ می‌آید.

    از آن‌ به‌ بعد، تا 94 سال‌، تغییری‌ اساسی‌ در جشن‌ عروسی‌ به‌ وجود نیامد. این‌ جشن‌ بر مبنای‌ آداب‌ و رسوم ‌ژاپن‌ نیست‌ اما با كنار گذاشتن‌ و پیشی‌ گرفتن‌ از رسومات‌ ژاپن‌ به‌ وجود آمده‌ است‌.
    روزنامه‌ها در آن‌ زمان‌ از جشنهای‌ عروسی‌ به‌ عنوان‌ یك‌ امر تازه‌ و یا یك‌ ابراز علاقه‌ نوین‌ یاد می‌كردند. فواید این‌ جشنها را می‌توان‌ در سه‌ مورد خلاصه‌ كرد:

    1ــ صرفه‌جویی‌ در زمان
    ‌ 2ــ كم‌هزینه‌ بودن‌ آنها
    3ــ رسمی‌ بودن‌ مراسم‌.

    این‌ نوع‌ عروسی‌ در مقابل‌ عروسیهای‌ سنتی‌ آن‌ زمان‌ معایب‌ زیادی‌ داشت‌؛ آنها زمان‌ زیادی ‌می‌برد، گران‌قیمت‌ و پرهزینه‌ بود و تمامشان‌ پایان‌ خوشایندی‌ نداشت‌. درواقع‌ عروسیهای‌ سنتی‌، مراسمهایی ‌بود كه‌ مجموعه‌ای‌ از جشنها را دربر داشت‌ و امكان‌ داشت‌ چند ماه‌ تا چند سال‌ ط‌ول‌ بكشد. همچنین‌ این ‌مراسمها با توجه‌ به‌ موقعیت‌ مكانی‌ و اجتماعی‌ مردم‌ متفاوت‌ بود. مراسم‌ «دزدیدن‌ عروس‌» را در نظ‌ر بگیرید.
    معمولا این‌ كار بعدازظ‌هر شروع‌ می‌شد و تا دیروقت‌ و حتی‌ فردا ادامه‌ می‌یافت‌ و به‌ صورت‌ متوالی‌ تا سه‌شبانه‌روز ادامه‌ داشت‌.


    یكی‌ از مزایای‌ جشنهای‌ نوین‌ عروسی‌ این‌ بود كه‌ داماد شلوار می‌پوشید. تقریبا تا 20 سال‌ پیش‌ دامادها وعروسها، لباسهای‌ مخصوص‌ مراسم‌ عروسی‌ را می‌پوشیدند اما پوشیدن‌ شلوار برای‌ مراسمی‌ كه‌ در اتاقهای ‌ژاپنیها و به‌ سبك‌ ژاپنیها برپا می‌شد، سخت‌ بود بنابراین‌ نشستن‌ و ایستادن‌ به‌ شیوه‌ غربیها مورد توجه‌ قرارگرفت‌.
    مردم‌ ژاپن‌ در دوره‌ هیجی‌ (سالهای‌ 1868 تا 1912) از غربیها این‌ موضوع‌ را كه‌ ازدواج‌ باید اتفاق‌ مقدسی‌ باشد آموختند. ژاپنیهایی‌ كه‌ برای‌ شهادت‌ ازدواج‌ به‌ كلیسای‌ مسیحیها فرا خوانده‌ می‌شدند، در فضای‌ موقری‌ قرارمی‌گرفتند و مفهوم‌ ازدواج‌ به‌ آنها آموخته‌ می‌شد. از این‌ رو ژاپنیها تصمیم‌ گرفتند كه‌ مراسم‌ جشن‌ ازدواج ‌قابل‌ مقایسه‌ای‌ با غربیها پدید آورند.

    مراسم‌ «شیكی‌ ــ سنكن‌ ــ نو ــ گی‌» از ازدواج‌ سنتی‌ ژاپنیها گرفته‌ شد و خواندن‌ سوگندنامه‌ هم‌ بر مبنای‌ درك ‌مستقل‌ زوجها از ازدواج‌ اضافه‌ شد. این‌ سوگندنامه‌ بر این‌ اصل‌ پافشاری‌ می‌كند كه‌ ازدواج‌ فقط‌ پیوند بین‌ دو قوم‌ یا فامیل‌ نیست‌؛ چیزی‌ كه‌ در مراسم‌ سنتی‌ به‌ صورت‌ «دزدیدن‌ عروس‌» به‌ عنوان‌ اجازه‌ پدر و مادر برای ‌ازدواج‌ به‌ صورت‌ نماد درآمده‌ بود.
    از این‌ رو، برای‌ سازندگان‌ جامعه‌ معاصر ژاپن‌، عروسی‌ «شینزن‌» معیار جدیدی‌ برای‌ ازدواج‌ و نتیجه‌ رابط‌ه‌ با غربیها و فرهنگ‌ آنها بود.

    مهمترین‌ تغییری‌ كه‌ در عروسیهای‌ ژاپنیها رخ‌ داد این‌ بود كه‌ جشن‌ عروسی‌ از خانه‌ به‌ محل‌ دیگری‌ خارج‌ ازخانه‌ منتقل‌ شد و جزئیات‌ جشن‌ به‌ افرادی‌ سپرده‌ شد كه‌ شغل‌ آنها این‌ بود. حتی‌ قبل‌ از پایان‌ دوران‌ میجی‌، گرفتن‌ عكسها بعد از عروسی‌ در یك‌ معبد و سپس‌ برپایی‌ میهمانی‌ در یك‌ رستوران‌ یا هتل‌ مرسوم‌ بوده‌ است‌.
    این‌ شیوه‌ امروزه‌ به‌ سرعت‌ در ژاپن‌ شایع‌ و باعث‌ شده‌ تالارهای‌ عروسی‌ و هتلها در سط‌ح‌ وسیعی‌ خدمات ‌مجالس‌ عروسی‌ از جمله‌ سالنهای‌ زیبا، عكاس‌ و اتاق‌ پذیرایی‌ را، ارائه‌ دهند.
    علیرغم‌ این‌ موضوع‌، تا پایان‌ جنگ‌ جهانی‌ دوم‌ اغلب‌ عروسیهای‌ ژاپنی‌ در خانه‌ها انجام‌ می‌شد.

  4. #23
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض تاریخچه‌ای کوتاه از مراسم عروسی در ژاپن کنونی-4

    جامعه‌ بعد ازجنگ‌ ژاپن‌ و جشن‌ عروسی‌:

    در دوران‌ بعداز جنگ‌ با وجود رشد سریع‌ اقتصادی‌، عروسیها به‌ روش‌ «شینزن‌» انجام‌ می‌شد كه‌تنها روشی‌كه‌ نسل‌ آن‌ روز ژاپن‌ با آن‌ آشنا بود. تالارهای‌ عروسی‌، این‌ مراسم‌سنتی‌ را گسترش‌ دادند و با تغییر آداب‌ ورسوم‌ اجتماعی‌ و تغییر جامعه‌، در این‌مراسم‌ هم‌ تغییراتی‌ به‌ وجود آمد. موافقت‌ والدین‌ هر دو ط‌رف‌ و انجمن ‌دهكده‌،ضروری‌ بود. چرا كه‌ شیوه‌ امرار معاش‌ كشاورزان‌، مزرعه‌ای‌ كه‌ زوج‌ وارث‌ آن‌می‌شدند و ساختارزندگی‌ در دهكده‌ این‌ امر را ایجاب‌ می‌كرد.
    آنچه‌ كه‌ این‌تغییر را در جامعه‌ منعكس‌ می‌كرد تنها خود جشن‌ عروسی‌ نبود، بلكه‌ میهمانی‌ بعداز عروسی‌بود. همانط‌ور كه‌ گفته‌ شد، مراسم‌ عروسی‌ شینزن‌ تفاوت‌ اساسی‌ نكرده‌،اگرچه‌ در 10 سال‌ گذشته‌ آمار عروسی‌ در مكانهای‌ غیرمذهبی‌ افزایش‌ یافت‌.


    شاید بتوان‌ روند تغییرات‌ بعد از جنگ‌ رابه‌ این‌ صورت‌ بررسی‌ كرد.

    در ابتدا، ژاپنیهای‌ كشاورز به‌ كارگران‌ روزمزد تبدیل‌ شدند و اكثر آنها كه‌ جوان‌ بودند، در شهرهای‌ بزرگ‌ساكن‌ شدند. از این‌ سو كشاورزان‌ درآمد شخصی‌ نداشتند و از سوی‌ دیگر كارگران‌ جوان‌ نمی‌توانستند چشم‌داشتی‌ به‌ ارثیه‌ خانوادگی‌ داشته‌ باشند و در عوض‌ برای‌ خود درآمدی‌ داشتند كه‌ به‌ دلخواه‌ خود می‌توانستند خرج‌ كنند. چنین‌ تغییری‌ در موقعیت‌ اجتماعی‌ افراد می‌بایست‌ حس‌ استقلال‌ط‌لبی‌ هر فرد را درازدواج‌ تشویق‌ می‌كرد. اما نتیجه‌ این‌ شد كه‌ موافقت‌ «كارخانه‌» به‌ جای‌ موافقت‌ «انجمن‌ دهكده‌» ملاك‌ قرارگرفت‌!
    در سالهای‌ اولیه‌ پس‌ از جنگ‌، زمانی‌ كه‌ ذخیره‌ غذایی‌ بسیار كمی‌ وجود داشت‌، برپایی‌ مراسم‌ و میهمانیهای‌ عروسی‌ كار سختی‌ بود. به‌ هر حال‌ زمانی‌ كه‌ افراد ما فوق‌ و همكاران‌ عروس‌ و داماد در كارخانه‌، در حالیكه ‌در مراسم‌ مذهبی‌ عقد شینزن‌ شركت‌ نداشتند و در میهمانی‌ بعد از عقد شركت‌ می‌كردند. ماهیت‌ این‌ میهمانی ‌به‌ تدریج‌ تغییر كرد.

    در این‌ زمان‌ با افراد مافوق‌ رفتار جداگانه‌ای‌ می‌شد و به‌ آنها «میهمانان‌ ویژه‌« اط‌لاق‌ می‌شد و بزرگ‌ مجلس‌ برای‌ این‌ حضور داشت‌ كه‌ میهمانانی‌ را كه‌ برای‌ بار اول‌ همدیگر را می‌دیدند همراهی‌ كند. به‌ جای‌ نماینده ‌انجمن‌ دهكده‌، مافوق‌ و رئیس‌ كارخانه‌ از ط‌رف‌ میهمانان‌ و به‌ عنوان‌ «میهمانان‌ ویژه‌» به‌ عروس‌ توصیه ‌می‌كرد كه‌ شریك‌ مناسبی‌ برای‌ همسرش‌ باشد.
    در سال‌ 1960 مراسم‌ بریدن‌ كیك‌ رایج‌ شد. شاید بتوان‌ گفت‌ كه‌ در هیچ‌ جای‌ دنیا كیك‌ عروسی‌ به‌ صورتی‌ كه ‌در ژاپن‌ بود، اهمیت‌ نمادین‌ نداشت‌.


    زمانی‌ كه‌ عروس‌ و داماد با هم‌ چاقو را در دست‌ می‌گیرند و كیك‌ عروسی‌ را می‌برند، این‌ لحظ‌ه‌، خاط‌ره‌ به‌یادماندنی‌ عروسی‌ خواهد بود. هر كسی‌ تلاش‌ می‌كند كه‌ با دوربین‌ از این‌ صحنه‌ عكس‌ بگیرد و عروس‌ و دامادخنده‌ خود را برای‌ یك‌ یا دو دقیقه‌ نگه‌ می‌دارند تا همگی‌ بتوانند عكس‌ بگیرند! از آنجا كه‌ این‌ كیك‌ در واقع‌ ازدواج‌ دو نفر را اعلام‌ می‌كند، از حدود سال‌ 1970 از كیك‌ جایگزین‌ به‌ جای‌ آن‌ استفاده‌ شد. قط‌عاتی‌ كیكی‌ كه‌بعد از میهمانی‌ به‌ عنوان‌ یادگاری‌ بین‌ میهمانان‌ پخش‌ می‌شود، كاملا با كیك‌ اصلی‌ تفاوت‌ دارد.
    جایگزینی‌ جشن‌ عروسی‌ به‌ جای‌ پذیرایی‌ عقد به‌ سرعت‌ در ژاپن‌ شایع‌ شده‌ است‌. كارهایی‌ مثل‌ بریدن‌ كیك‌ هم‌به‌ عنوان‌ یك‌ نماد و هم‌ به‌ عنوان‌ تایید ازدواج‌ به‌ آن‌ اضافه‌ شد.
    ابتكارهای‌ تازه‌ای‌ چون‌ اهدا دسته‌های‌ گل‌ به‌ والدین‌ و همچنین‌ افرادی‌ كه‌ با شمع‌ در مجلس‌ حضور دارند، به‌تدریج‌ به‌ مراسم‌ عروسی‌ اضافه‌ شده‌ است‌.

  5. #24
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    عید خرس در میان ساکنین اولیه ژاپن

    عید خرس، از مهم‌ترین اعیاد این قوم است که با تشریفات خاصى در روزى معین، بچه خرسى را از مادرش جدا مى‌کنند. زنى از اقوام آئینو آن بچه خرس را شیر مى‌دهد و آنگاه مردى او را خفه مى‌کند و سپس قطعه قطعه نموده مى‌خورند. در برخى از نقاط ژاپن، مردم همچنان گرفتار اوهام و اساطیر و خرافات‌اند؛ چنانکه برخى از آنان نژاد خود را به روباه مى‌رسانند. این حیوان در اعصار گذشته بسیار مقدس بوده است. زیرا روباه با خداى برنج موسوم به انیارى شریک است. تصویر روباه در معابد این گروه نمایان است. این قوم گاهى خود را به بیمارى روحى شگفت انگیزى گرفتار مى‌سازند و آن تخیل حلول روباه در آنان است و معتقدند که این حلول از راه پوست و زیر ناخن است. آنان زندگى خود را زندگى روباه مى‌دانند.



  6. #25
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    آداب و رسوم مردم هند

    سرزمین‌های واقع در مشرق زمین مهد آداب و رسوم و سنت‌های كهن هستند. یكی از كشورهایی كه فرهنگ و سنت‌های قدیمی‌دارد هندوستان است. در این مطلب سعی می‌شود به اختصار شما را با برخی از آداب و رسوم مردم كشور هندوستان آشنا كنیم. در واقع این مقاله یك پیش زمینه است برای شما تا بیشتر در مورد كشورهای دیگر به خصوص سرزمین‌های مشرق زمین اطلاعات داشته باشید.

    Namaskar
    این كلمه یادآور متداول‌ترین و مشهورترین نوع سلام و علیك در هند است كه در هنگام خوش‌آمد گویی و یا خداحافظی به كار می‌رود. دراین شیوه سلام كردن، كف دو دست را به هم می‌چسبانند و در زیر صورت به سمت بالا نگه می‌دارند و كمی‌خم می‌شوند و سپس به شخصی كه دیده‌اند به این روش سلام می‌كنند.
    مردم هندوستان معتقدند كه چسباندن دو دست به یكدیگر نشانه همفكری و همرنگی با شخص مقابل است و از طرفی دست راست را مظهر روح و طبیعت معنوی انسانی و دست چپ را نشانگر جهان مادی و جسم انسانی می‌دانند و با این حركت می‌خواهند یكی بودن جسم و جان خود را به شخص مقابل بدهند.

    Tilak
    تیلاك نشان مذهبی‌ای است كه آن‌ها بر روی پیشانی خود می‌گذارند و معتقدند برای آن‌ها سعادت، خیر و بركت به ارمغان می‌آورد. این نشان معمولاً از خمیر قرمز رنگی كه تركیبی از زردچوبه، زاج سفید، ید و كافور است تهیه می‌شود و سپس به صورت لكه‌ای كوچك در بین ابروان گذاشته می‌شود. به عقیده مردم هند، این نقطه از پیشانی محل خرد نهفته، تمركز و عقل انسانی است. در ضمن از نظر مسائل عبادی هم كانون مهمی‌به حساب می‌آید و از طرفی آن را چشم سوم وجود خود می‌دانند و تمام مراسم مذهبی آن‌ها با گذاشتن تیلاك و چند دانه برنج با انگشت نشانه شست روی این نقطه انجام می‌شود. در ضمن این رسم در بعضی مواقع برای خوش‌آمد گویی یا وداع با میهمان هم دیده می‌شود.

    Arati
    انجام این سنت نشانی از عشق و تكریم است و در شرایط و موقعیت‌های متفاوت چون ستایش و درخواست بركت از خدا، تولد كودكان، خوش‌آمد گویی به مهمان، شركت در محافل شعری و سرود و خوش‌آمد گویی به عروس و داماد جدید به فراخور موضوع استفاده می‌شود.
    روش كار هم بسیار ساده است؛ پنج لامپ یا چراغ كوچك را با كره یا روغن پر می‌كنند و در سینی فلزی كوچكی قرار می‌دهند. در كنار آن نیز صدف حلزونی با آب پر می‌شود و اطرافش را با گل و برگ تزئین می‌كنند. بخور كافور هم به عنوان عطر سینی استفاده می‌شود و در نهایت سینی تهیه شده به حالت چرخان در محافل ذكر شده حركت داده می‌شود تا ارواح شیطانی و تأثیرات چشم‌های شیطانی از آن مجلس دور شود.

    حلقه‌های گل
    درست كردن حلقه‌های گل در هند بسیار مرسوم است. در هنگام نشان دادن ادب و احترام بیشتر دسته‌گل‌هایی از یاس سفید با گل‌های جعفری یا همیشه بهار (نارنجی رنگ) تهیه می‌كنند. و به شكل ریسمانی به هم می‌بافند و ته آن را گره می‌زنند و آن را در مراسم مختلف بر گردن كسی كه می‌خواهند به او احترام بگذارند می‌اندازند. استفاده از حلقه گل در مراسم ازدواج بسیار مرسوم است.

    سنجاق روی بینی
    سنجاق روی بینی كه یك نگین براق است، مظهر اخلاص و نشان ازدواج و تأهل زنان هندی است. اگرچه با گذشت زمان این زینت مورد استفاده دخترها هم قرار گرفته است.

    Mangalsura
    گردنبندی است بر گردن زنان متأهل و معادل حلقه ازدواج در غرب و سایر كشورها است. گردنبند فوق معمولاً از دو رشته كوتاه از مهره‌های سیاه و آویزان از طلا است. در روز عروسی این گردنبند توسط داماد بر گردن عروس آویخته می‌شود تا دانه‌های سیاه آن عروس خانم را در مقابل شیطان حفظ كند.

    Shakna-Paula
    دستبندی است كه از مرجان قرمز و صدف تهیه می‌شود كه در مجلس عروسی به دست عروس خانم بسته می‌شود. مفهوم این دستبند در میان مردم هند این است كه با این دستبند داماد به عروس قول می‌دهد تا او را خوشبخت كند و او را همیشه دوست داشته باشد. هندی‌ها به این دستبند، دستبند عشق می‌گویند.

  7. #26
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    آداب و رسم غذا خوردن در هند

    هندى‌ها آداب خاصى در مصرف غذا دارند، آنان در غذا خوردن اسراف نمى‌كنند، زیرا معتقدند با افراط در غذا دچار تنبلى شده و این امر مانع رشد فكرى و جسمانى‌شان مى‌شود.
    از سویى دیگر سعى مى‌كنند غذاى مصرفى‌شان به چرخه طبیعت بسیار نزدیك باشد. به همین دلیل غذاهایى چون ماهى و گوشت را كه برای به‌دست آوردن آن باید موجود زنده‌ای را كشت و در نتیجه باعث برهم زدن چرخه طبیعت می‌شود را مانع آرامش روح و نیایش با خدا مى‌دانند.
    از آداب جالبی که دارند، با دست غذا خوردن است که هیچ طبقه‌ی خاصی را هم شامل نمی‌شود، هندى‌ها معتقدند براى غذا خوردن نباید واسطه‌اى وجود داشته باشد تا انرژى بین غذا و انسان در تعامل باشد.

    شبیه گستره جغرافیایی ایران، عادات غذایی در هر منطقه هند متفاوت است به طور مثال در جنوب (شهرهایى چون حیدر آباد، شانل و...) غذاهاى تند مصرف مى‌كنند، در غرب (مثل كلكته) غذاى شیرین و در شمال (مثل دهلى) غذاى تند و روغنى.

    امّا در كل برخى غذاهاى مشترك را در همه مناطق هند مى‌توان دید.

    به طور مثال «دال» كه از حبوبات تشكیل شده است و معمولاً آن را بر روى برنج مى‌ریزند و مى‌خورند، در تمام هندوستان بسیار رایج است. «دال» (Dal) را با عدس لوبیا و نخود می‌پزند؛ ولى هر كدام از این حبوبات به طور جداگانه پخته مى‌شوند و همین باعث تنوع در غذا مى‌شود.

    «دوساسامبار» (Dososambar) با اینكه غذاى مخصوص جنوب هند است، امّا مصرف آن در همه جاى هند بسیار رایج است. این غذا از یك نان بلند و نازك تشكیل شده كه وسط آنرا سیب زمینى، پیاز و فلفل می‌گذارند و مى‌پیچند و برای جاشنی هم از سس خاصى استفاده مى‌كنند، كه «چتنى» (Chatni) نام دارد و با نارگیل و خود سس «سامبار» (Sambar) كه حاوی سبزیجات مختلف است، درست شده است.

    باتورا (Batura) هم یكى از نان‌هاى معروف در هند است (البته بعد از نان چاپاتى) كه همراه با غذایى به نام چولا (Chala) خورده مى‌شود. چولا از نخود، گوجه فرنگى، پیاز و فلفل و ادویه تشكیل شده و همانند خورشت درست مى‌شود و آن را با نان باتورا كه روغنى و پفى شكل است می‌خورند.
    سمبوسه نیز غذایى آشنا و پرطرفدار است كه بیشتر به صورت عصرانه مصرف مى‌شود و در خیابان‌ها مى‌توان شاهد دستفروش‌هایى بود كه سمبوسه مى‌فروشند.

    در كل اینگونه معروف است كه طبقات محروم و پایین غذاهاى تندترى مصرف مى‌كنند و غذاها در طبقات بالا از درجه تندى كمترى برخوردار است.
    هندوها معتقدند كه گاو ماده را نباید كشت و گوشت این حیوان مفید و مقدس را نباید خورد، این یكى از دلایلى است كه آنان از گوشت حیواناتى چون بز، گاو نر و گوسفند استفاده مى‌كنند. البته مصرف گوشت در بین هندی‌ها چندان پسندیده نیست، حتى امروزه هم مى‌توان هندو‌هایى را دید كه در طول زندگى‌شان هرگز گوشت مصرف نكردند.

  8. #27
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    عجيب ترين آداب و رسوم جهان


    1- Thaipusam
    Thaipusam يك جشنواره هندویی است (اغلب توسط تمیل‌ها برگزار می‌شود) هر سال در ژانویه/ فوریه به مناسبت جشن تولد موراگان (پسر خدایان شیوا و پارواتی) برگزار می‌شود. شرکت کننده‌ها سرشان را می‌تراشند و یک مراسم زیارتی را اجرا می‌کنند، در پایان سیخ‌های بسیار تیزی را درون زبان یا گونه‌هایشان فرو می‌برند. بعضی از شرکت کننده چنگک‌هایی را به کمرشان وصل می‌کنند و بعد اشیا خیلی سنگینی مثل تراکتور را می‌کشند. مطمئنا این کارها درد و رنج زیادی را به شرکت کنندگان تحمیل می‌کند- بیشتر از آن چیزی که شما طاقت تحملش را دارید و بیشتر از آمرزشی که آنها از خدا دریافت می‌کنند. این جشنوراه در هند مشهور است، اما بزرگترین جشن‌ها در سنگاپور و مالزی اتفاق می‌افتد که به صورت یک تعطیلات عمومی ‌درآمده است.

    2- جشنواره چوب زدن به غاز:mad:
    این جشنواره تا همین اواخر سالانه در آلمان برگزار می‌شد، جشنواره بدین شکل بود که یک غاز را از پاهایش به یک تیرک می‌بستند و سپس مردان محلی با چوب به غاز می‌زدند تا موقعی که سرش کنده شود. همیشه هم این مراسم اعتراض کمپانی‌های مدافع حقوق حیوانات را به دنبال داشت، برای همین اکنون در مراسم به غازی ضربه می‌زنند که قبلا کشته شده است. جشنواره دیگری بسیار شبیه به این جشنواره هر ساله در اسپانیا برگزار می‌شود که در آن یک مرد از غاز آویزان می‌شود تا موقعی که سرش از بدنش جدا شود، برای این مراسم هم که 350 سال قدمت دارد غاز را قبل از این کار می‌کشند. نام جشنواره اسپانیایی Antzar Eguna است.

    3-Fiesta de Santa Marta de Ribarteme
    هرساله در شهر Las Nieves اسپانیا، مردمی‌که در سال گذشته تجربه نزدیک به مرگ را گذرانده اند دور هم جمع می‌شوند تا در جشن قدیس Saint Marta de Ribartemeقدیس حامی ‌رستاخیز یا تجدید حیا شرکت کنند. اما پیچیدگی کار اینجاست: آنها در مراسم عشای ربانی یک تابوت را حمل می‌کنند، یا درون تابوت دراز می‌کشند. بعد از مراسم تمام تابوت‌ها همراه با مجسمه این قدیسه به بالای یک تپه برده می‌شوند. علی رغم غم انگیز بودن این مراسم مردم آتش بازی راه می‌اندازند و فروشنده‌ها در خیابان‌ها اشیا مذهبی می‌فروشند.

    4- ال كولاچو (El Colacho)
    ال كولاچو (یا جشن پریدن از روی بچه) از سال 1620 در اسپانیا باب شد و هرساله در عید «کورپوس کریستی» برگزار می‌شود. در این مراسم تمام کودکانی در یک سال گذشته به دنیا آمده‌اند را روی تشک‌هایی می‌خوابانند، مردان روستای «کاستریلو د مورسیا» به شکل شیطان لباس می‌پوشند و از روی این بچه‌ها می‌پرند. این جشنوراه اغلب با جراحت‌هایی نیز همراه است (معمولا برای بزرگترها) و اعتقادشان این است که پرش‌ها بچه‌ها را از گناهان اصلی پاک می‌کند- یک نوع غسل تعمید عجیب و غریب! پاپ بندیکت شانزدهم اخیرا از کشیشان محلی خواسته که خودشان را از مراسم دور نگه داشته چرا که هم خطرناک است و هم مخالف مذهب کاتولیک است.

    5- «هاداکا ماتسوری»
    «هاداکا ماتسوری» جشنواره‌ای که تمام شرکت کننده‌های آن برهنه اند. این جشنواره در طول سال بارها در قسمت‌های مختلف ژاپن برگزار می‌شود، شرکت کنندگان تنها لباسی که می‌پوشند یک نوع لباس سنتی است که به کمرشان می‌بندند. البته بعضی از اشخاص هم هستند که به طور کامل برهنه ظاهر می‌شوند و در این روز خاص در نظر دیگران این عمل ابدا بد و ناپسند نیست.:confused: هدف این جشنواره در اصل سرگرمی ‌و خوش گذرانی است و اغلب اوقات برای زن‌ها و مردها جشنواره‌های جداگانه برگزار می‌شود. دربرخی از شهرهای کوچک هم مراسمی ‌این چنینی برای بچه‌ها برگزار می‌شود که برای ورود به جشنواره بزرگسالان آماده شوند، اما گاهی اوقات هم بچه‌ها در جشنواره بزرگترها شرکت می‌کنند. اصل و منشا این جشنواره از یک واقعه مذهبی گرفته شده است، اما امروزه جنبه‌های مذهبی آن تقریبا فراموش شده است.

    6- جشنواره پرتاب کردن بز:mad:
    به طور قطع اسپانیایی‌ها جشنواره‌های عجیب و غریب را دوست دارند. هر ساله در چهارمین یکشنبه ژانویه مردم بومی ‌شهر کوچکی به نام «مانگانیس د لا پولوروسا» به احترام قدیسه حامی‌شان یعنی قدیس «وینسنت د پل» برای برگزاری جشنواره «پرتاب کردن بز» دور هم جمع می‌شوند. این جشنواره قدمت زیادی دارد به حدی که کسی زمان آغاز آن را نمی‌داند. و طریق آن چنین است که یک مرد جوان باید بزی را در روستا پیدا کند آن را بسته و به بالای برج ناقوس کلیسای محلی می‌برد. سپس بز را از آن بالا به پایین که 50 فوت ارتفاع دارد پرت کرده و اگر بخت خوبی داشته باشد توسط روستاییانی که مشمع یا برزنت به دست پایین ایستاده اند گرفته می‌شود. مقامات دولتی روستا این مراسم را ممنوع اعلام کردند ولی هنوز هم ادامه دارد. سازمان‌های حقوق حیوانات نیز به این جشنواره اعتراض کرده اند و اعتراض آنها هم تا بحال با بی توجهی روبرو شده است.

    7- آتش بازی سنت جان
    آتش بازی سنت جان جشنواره مشهوری در اسپانیا است که در 19 تا 24 ژوئن برگزار می‌شود. در این جشنواره عجیب آتش بازی‌هایی به راه انداخته می‌شود که سوخت آن به طور مداوم از مبلمان‌های کهنه تامین می‌شود. مردم محلی درحالیکه به تماشای آتش بازی می‌نشینند، شکلات داغ هم بین دیگران پخش می‌کنند. اما بعد از این جشنواره عجیب می‌شود. بچه‌های روستاها که در مراسم شرکت می‌کنند باید درون آتش رفته و سریع از داخل آن رد شوند. تمام هفته پر شده از نمایش‌های آتش بازی و نیز 86 زن و 86 دختر جوان که به عنوان «زیبارویان» آتش بازی انتخاب می‌شوند. این «زیبارویان» در سراسر مراسم در نقش «ملکه» آنها را مدیریت می‌کنند.

    8- جشنوراه قل دادن پنیر
    جشنواره «جشنوراه قل دادن پنیر» هر سال در ماه می ‌در تپه کوپر، در Gloucestershire بریتانیا برگزار می‌شود. در این مراسم یک قطعه پنیر از تپه به پایین پرت می‌شود و سپس هر کدام از صدها نفر شرکت کننده باید به بالای تپه بدوند (آنها زندگی خود را به خطر انداخته و شیب تند تپه را بالا می‌روند) تا بتوانند پنیر را بگیرند. هر سال این جشنواره تلفاتی هم به بار می‌آورد و برای همین کودکان اجازه ندارند در آن شرکت کنند، اگرچه گاهی اوقات پسربچه‌هایی که در شهرهای محلی زندگی می‌کنند به هر ترتیبی به این مراسم می‌آیند. که البته برای بچه‌ها مسابقه ای بسیار مشکل است. زن‌ها و مردها جداگانه و با یک هدف اصلی مسابقه می‌دهند.

    9. لا توماتینا (La Tomatina)
    آخرین چهارشنبه ماه آگوست هر سال در شهر «بونول» در منطقه والنسیای اسپانیا 9000 نفر از مردم محلی و 20.000 تا 40.000 خارجی در شهر جمع می‌شوند تا به یاد و احترام مریم مقدس و سنت لوئیس برتراند به یکدیگر گوجه فرنگی پرتاب کنند. این سنت از حدود سال 1940 وجود داشته، اگرچه مدت کوتاهی در دوران حکومت «فرانکو» ممنوع شد. آغاز جشن با فردی است که سعی می‌کند یک میله روغنی را برای گرفتن یک ران خوک پخته شده بالا ‌ببرد. بار اول که ران خوک پایین کشیده شد، توپ‌های آب بین شرکت کننده‌ها پرت شده و بیش از 100 تن گوجه فرنگی برای پرتاب کردن بینشان پخش می‌شود. زن‌ها باید در این جشن لباس سفید پوشیده و مردان هم نباید تی شرت بپوشند. بنابراین هرمردی تی شرت به تن در بین شرکت کننده‌ها دیده شود به ناچار از مراسم بیرون آورده می‌شود.

  9. #28
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    فرهنگ و آداب و رسوم چین

    سال نوی چینی از مهم ترین تعطیلات سنتی مردم چین است. گاهشماری چینی، گاهشماری ترکیبی شمسی-قمری است و حرکت خورشید، ماه و ستارگان، تعیین کننده روزها، ماه‌ها و سال‌ها هستند. سال نو، با پدیدار شدن ماه در نخستین روز سال آغاز می‌شود و به همین علت گاه به آن سال نوی قمری نیز گفته می‌شود. جشن سال نو، عموماً پانزده روز به طول می‌انجامد و با جشن فانوس پایان می یابد….

    در بیشتر کشورهایی که چینی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند یا اقلیت قدرتمندی هستند، سال نوی چینی جشن گرفته می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به چین، هنگ کنگ، تایوان، برونئی، کره، مغولستان، نپال، بوتان، ویتنام، سنگاپور، اندونزی، مالزی، فیلیپین و تایلند اشاره کرد.
    چینی‌های بودایی، در این روز از خوردن گوشت پرهیز می‌کنند. بودائیان بر این باورند که روشن کردن آتش و استفاده از کارد در روز اول سال نو، خوش یمن نیست؛ بنابراین معمولاً غذای این روز، از قبل پخته می‌شود. همچنین در این روز، چینی‌ها به دیدار و بازدید بزرگترهای خانواده می‌روند. رقص شیر یکی از کهن‌ترین آیین‌های چینی است که در این روز انجام می‌پذیرد. برخی خانواده‌ها برای از بین بردن شرّ ارواح خبیثه، این گروه‌های عروسک گردان را به خانه دعوت می‌کنند تا با آهنگ‌ها و رقص‌های خاص، بدیمنی این روز را از بین ببرند. از دیگر آداب و رسوم این جشن، هدیه پاکت سرخ است.

    جشن فانوس

    جشن فانوس، جشن سنتی چین است که در روز پانزدهم نخستین ماه سال قمری در گاهشماری چینی جشن گرفته می‌شود؛ این جشن نمایانگر پایان سال نوی چینی است، و آماده‌سازی برای آن از روز دهم سال نو آغاز می‌شود. در این روز در بین چینی ها مرسوم است که ردیف‌هایی از شمع را در جلوی خانه‌هایشان روشن می‌کنند و هنگام شب، فانوس در دست، مسیر می‌پیمایند. در گذشته، فانوس‌ها ساده بودند
    و تنها امپراتوران و اشراف، فانوس‌های آراسته و بزرگ داشتند؛ در سال‌های اخیر، فانوس‌ها با طرح‌های جدید و متنوع تزیین می‌شوند؛ مثلاً فانوس‌هایی به شکل جانوران مرسوم است. ریشه این جشن به امپراتوری هان و بیش از 2000 سال پیش بازمیگردد.

  10. #29
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض


    آداب و رسوم و قوانین عجیب کشورها

    جویدن آدامس در سنگاپور ممنوع است.

    تقلب کردن در مدارسبنگلادش غیر قانونی است و افراد بالای 15 برای تقلب به زندان فرستاده میشوند.

    مشاهده فیلم های کاراته ای تا سال 79 در عراق ممنوع بود.

    در ایسلند زمانی داشتن سگ خانگی ممنوع بود.

    در آریزونای آمریکا، کشتن وشکار شتر ممنوع است.

    در تایلند همه سینما روها مجبورند هنگام پخش سرود ملیقبل از شروع فیلم قیام کنند.

    در دانمارک روشن کردن ماشین قبل از چک مردناینکه بچه ای زیر آن خوابیده است یا نه، ممنوع است.

    در تایلند انداختنآدامس جویده شده تان 500 دلار جریمه دارد و قبل از خارج شدن از خانه حتما بایدلباس زیر پوشیده باشید.

    در سال 1888 در بریتانیا قانونی تصویب شده کهدوچرخه سواران را موظف می کرد تا زمان رد شدن ماشین از کنارشان، زنگ دوچرخه هایشانرا بطور پیوسته به صدا درآورند.

    در قرن 16 و 17 میلادی نوشیدن قهوه درترکیه ممنوع بود و اگر کسی در حین خوردن قهوه دستگیر می شدن، به اعدام محکوم میشد.

    در فنلاند زمانی پخش کارتون دونالد داک به علت شلوار نپوشیدن شخصیتاصلیت سریال ممنوع بود.

    تا سال 1984، بلژیکی ها مجبور بودند نامفرزندشان را از یک لیست 1500 نفری در روزهای ناپلئون بطور رندوم انتخابکنند.

    در برمه دسترسی به اینترنت غیر قانونی است. اگر فردی با اتهامداشتن مودم دستگیر شود، به زندان محکوم می شود.

    اتریش اولین کشوری بودکه مجازات مرگ را در سال 1787 حذف کرد.

    صد ها سال پیش هر فردی که قصدداشت از کشور خارج شود، به سرعت اعدام می شد.

    در زمان حکومت طالباندر افعانستان، پوشیدن جوراب سفید برای زنان به علت تحریک آمیز بودن آن برای مردانممنوع بود. در ضمن ماموران پلیس دستور داشتند پنجره خانه ها را با رنگ سیاهبپوشانند تا زنان حاضر در خانه ها دیده نشوند.


    در ایالت میسوری بخش سنت لوئیس، هنوز هم نجاتدادن زنان با لباس خواب، برای ماموران آتش نشانی ممنوع است.

    درانگلستان، سر لاشه هر نهنگی که پیدا شود متعلق به پادشاه است و دم آن متعلق بهملکه.

    در فرانسه صدا زدن خوک با نام ناپلئون ممنوع است.

    درویکتوریای استرالیا پوشیدن شلوارک های صورتی تحریک آمیز در غروب های شنبه ممنوعاست.

    در ویکتوریای استرالیا، تنها متخصصان برق اجازه تعویض لامپ برق رادارند.

    در انگلستان چسباندن برعکس تمبر حاوی عکس ملکه، نشانگر خیانت وپیمان شکنی با سلطنت است.

    در ورمونت، زنان تنها با اجازه کتبی همسرانشانحق استفاده از دندان مصنوعی را دارند.

    در واشنگتون، وانمود کردن بهداشتن خانواده پولدار ممنوع است.

    در اوهایو آمریکا, ماهیگیری در زمان مستی ممنوع است.

    در میامی آمریکا، تقلید کردن رفتار جانواران ممنوعاست..

    زمانی در کشور سوئیس، محکم بستن در خودرو جرم به حساب می آمد.

    در روآتایایتالیا، عبور افراد غیر مسیحی از 20 متری کلیسا ممنوع است. اما عبور بزرگراهی ازفاصله 15 متری کلیسای آن منطقه موجب دردسر پلیس شده بود، زیرا امکان توقف حودرو هادر آن منطقه بزرگران برای چک کردن مسیحی بودن یا نبودن شان وجود نداشت.

    درسوئیس داشتن یک پناهگاه برای شهروند الزامی است.

    درلینوئیس آمریکا دادن سیگار روشن به حیوانات ممنوع است.

  11. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  12. #30
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    توضیحی مختصر در مورد آداب و رسوم دید و بازدید مردم جهان


    در ایران امروز سنت مهمانی دادن به دلیل وجود تجملات و چشم وهمچشمی ها كمرنگ شده است
    ایرانیها از جمله اقوامی هستند که در میان کشورهای دنیا به مهماننوازی شهرت دارند. هر چند که امروزه دید و بازدیدهای اقوام و دوستان و آشنایان در مقایسه با گذشته کمرنگتر شده و گاهی این دیدارها به دید و بازدیدهای نوروزی محدود شده است و حتی بسیاری بدبینانه بر این باورند که شاید تا چند سال آینده، نسل جدید این سنت کهن ایرانی را نیز به دست فراموشی بسپارند و تنها به دیدار اعضای خانواده در این ایام بسنده کنند.

    بیشک افرادی که زندگی در دهههای گذشته را تجربه کردهاند به خوبی میدانند که در دنیای امروز دیگر از صمیمیتها و دوستیهایی که در گذشته بین اقوام و آشنایان وجود داشت خبری نیست و به همین علت کمتر مهمان دعوت میکنیم یا به مهمانی دعوت میشویم. در حالی که در گذشته یکی از مهمترین سرگرمیهای خانوادههای ایرانی دید و بازدید از اقوام و آشنایان بود اما امروزه سرگرمیهای دیگری جایگزین سنت دیرینه شده است و به همین علت بندرت همه افراد خانواده و خویشاوندان در یک مهمانی بزرگ دور هم جمع میشوند و تازه اگر ردپایی از این مهمانیهای خانوادگی وجود داشته باشد اغلب بزرگترهای خانواده میزبان این مهمانی بزرگ هستند که همچنان به سنتهای قدیمی و کهن پایبند هستند. یکی از رسوم حاکم بر جامعه ایرانی در دنیای امروز این است که وقتی تعدادی از اقوام یا دوستان خود را برای مهمانی دعوت میکنند غذای مفصلی را برای مهمانان خود تدارک میبینند تا به بهترین نحو ممکن از آنها پذیرایی کنند و شاید یکی از عواملی که در کمرنگشدن روابط بین اقوام و آشنایان تاثیرگذار بوده است این باشد که امروزه ما ایرانیها مهمانیهای خود را به نوعی تجملاتی برگزار میکنیم و این در حالی است که در گذشته اغلب مهمانیها بسیار ساده و با هدف دور هم جمع شدن اعضای خانوادهها برگزار میشد.


    اگر نگاهی به آداب و رسوم اجتماعی دیگر کشورها بیندازیم و آنها را با آداب و رسوم حاکم بر جامعه ایرانی مورد مقایسه قرار دهیم متوجه خواهیم شد که علیرغم این که در بسیاری از کشورها دید و بازدیدهای خانوادگی در مقایسه با گذشته کمرنگتر شده و بسیاری از سنتهای قدیمی به دست فراموشی سپرده شدهاند اما همچنان در بسیاری از کشورها مهمانیها به شیوههای سنتی و با رعایت آداب و اصول اجتماعی برگزار میشود. از آنجایی که در سالهای اخیر ساختار زندگی خانوادگی مردم در ایالات متحده آمریکا دستخوش تحولات قابل توجهی شده رنگ و بوی روابط خانوادگی نیز در این کشور کمتر شده است. اما آنچه مسلم است این که دید و بازدیدهای خانوادگی و دوستانه یکی از مهمترین تفریحات و سرگرمیهای آمریکاییها محسوب میشود تا جایی که افراد گاهی برای دیدن خانوادههایشان مسافتی طولانی را با اتومبیلهای شخصی خود یا حتی هواپیما سفر میکنند. اما آنچه برای این افراد مهم است این که دوست دارند وقتی برای دیدن همدیگر به مهمانی میروند از آرامش و راحت بودن در کنار هم لذت ببرند. بنابراین خیلی به تجملات پایبند نبوده و میزبان هم تلاش خود را میکند تا شرایطی را فراهم کند که مهمان بتواند هر کاری را که راحت است انجام داده و از زمانی که در مهمانی است بیشترین لذت را ببرد.


    برخلاف انگلیسیها، آمریکاییها در روابط خانوادگی خود معمولا راحتتر هستند و حتی اگر میزبان یا مهمان اصول و آداب اجتماعی را رعایت نکند، نشانه بیاحترامی نخواهد بود. در این کشور مهمان معمولا هدیه کوچکی که اغلب گل یا گلدان یا یک بسته شکلات است برای میزبان میآورد و اگر مهمانی بخواهد چندین روز در جایی اقامت داشته باشد بهتر است در پایان مدت اقامت خود هدیه کوچکی را به پاس قدردانی از زحمات میزبان به او تقدیم کند. اگر چه تاخیر در مهمانیها پذیرفتنی است اما معمولا غذا در ساعت معینی حدود ساعت 3 بعدازظهر یا 5/8 شب سرو خواهد شد. در ژاپن نیز كه یکی از پیشرفتهترین کشورها از نظر فناوری است، پایبندی به آداب و رسوم در این کشور از جایگاه بسیار مهمی برخوردار است و به همین علت بسیاری بر این باورند که کشور ژاپن از این نظر که توانسته است علیرغم پایبندی به سنتهای كهن و دیرینه به استقبال فناوریهای جدید در زندگی روزمره برود در مقایسه با دیگر كشورها منحصر به فرد بوده است. آداب و رسوم كشور ژاپن كه برگرفته از فرهنگ كهن این كشور است، بسیار مهم محسوب میشود. ژاپنیها بسیار مودب و در عین حال مهماننواز هستند. دعوت از مهمان برای حضور در یك مهمانی ضروری است و اغلب آنها بدون دعوت میزبان در مهمانیها حاضر نمیشوند. به همراه داشتن هدیهای هرچند كوچك برای میزبان نیز نشانه احترام و ادب مهمان است و اگر فردی برای حضور در یك مهمانی دعوت شده هدیهای برای میزبان نیاورده باشد نشاندهنده بیاحترامی او نسبت به میزبان است و مهمان حتما در بدو ورود خود این هدیه را به میزبان تقدیم میكند و معمولا هنگامی كه مهمان قصد خروج از منزل میزبان را دارد میزبان نیز هدیهای را به او تقدیم میكند كه اگرچه ممكن است مهمان در ابتدا از پذیرفتن آن خودداری كند اما شرط ادب و احترام این است كه حتما این هدیه را از میزبان قبول كند. هندیها نیز از جمله اقوامی هستند كه بسیار پایبند به خانواده بوده و علاقه زیادی به حفظ سنتهای كشورشان دارند. از آنجایی كه خانواده در كشور هند از جایگاه بسیار مهم و ارزشمندی برخوردار است در این كشور اغلب دید و بازدیدها در خانواده انجام میشود. اگرچه گاهی دوستان و اقوام نزدیك بدون اطلاع میزبان و به طور سرزده و بیخبر به دیدن همدیگر میروند اما در شهرهای بزرگ رسم بر این است كه مهمان باید قبل از رفتن به مهمانی به میزبان اطلاع دهد. در این كشور معمولا مهمانان دسته گلی برای میزبان هدیه میآورند. اگر فردی به مهمانی شام یا ناهار دعوت شده باشد معمولا هدیه كوچكی كه اغلب شیرینی یا شكلات است را نیز به عنوان هدیه به میزبان تقدیم میكند. اگر تعدادی مهمان برای شام یا ناهار به مهمانی دعوت شده باشند میزبان به شیوه غذایی خاص خود كه برگرفته از آیینها و سنتهای حاكم بر هر خانواده است غذای مفصلی را برای مهمانان خود تدارك میبیند و جالب اینكه در اقوام هندی رسم بر این است كه زنان خانواده حتما باید بعد از مهمانان و دیگر افراد خانواده غذا بخورند


    مصریها یكی از تجملاتیترین میزبانان دنیا هستند. از آنجاییكه مردم كشور مصر از سالها پیش در حاشیه رود نیل زندگی میكردند فرهنگ و آداب و رسوم اجتماعی حاكم بر این كشور متاثر از فرهنگ بسیاری از دیگر كشورها بوده است. مصریها در برگزاری مهمانی به تجملات و تشریفات اهمیت زیادی میدهند. از آنجاییكه در آداب و رسوم حاكم بر جامعه مصر دید و بازدیدهای خانوادگی از جایگاه بسیار مهمی در حفظ روابط خویشاوندی برخوردار است، دیدار اقوام و آشنایان یكی از بهترین و مورد توجهترین كارها در اوقات فراغت افراد محسوب میشود. در كشور مصر نیز مانند كشور ما فرزندانی كه ازدواج كردهاند در روزهای تعطیل برای دیدن پدر و مادرهایشان دور هم جمع میشوند.
    شاید برایتان جالب باشد بدانید كه در این كشور، دیدن دوستان در خارج از محیط خانه و معمولا در كافیشاپها انجام میشود و اغلب دوستان برای دیدن همدیگر به جای اینكه در مهمانیهای خانوادگی حضور داشته باشند ترجیح میدهند ساعاتی از روز تعطیل خود را كافیشاپها به دیدار دوستانشان اختصاص دهند و به همین علت حتی در كوچكترین روستاهای این كشور هم حداقل یك كافیشاپ وجود دارد.

    مردم كشور مصر اغلب اتفاقات مهم زندگی خود نظیر موفقیت در زمینههای مختلف، ازدواج، تولد یا حتی تعطیلات ملی و رسمی را دور هم جشن میگیرند و این در حالی است كه ایتالیاییها در نقطه مقابل مردم این كشور اغلب از اسراف و تجملگرایی پرهیز میكنند و دور هم جمعشدنهای دوستانه و ساده را به تجملات ترجیح میدهند. ایتالیاییها اغلب مهمانان خود را به ناهار دعوت میكنند و اگر به ندرت افرادی را برای شام دعوت كنند حتما این افراد، از افراد بسیار مهمی هستند كه باید از آنها با 7 نوع غذای مختلف پذیرایی كرد. در این مهمانیها بلافاصله پس از ورود مهمانان، میزبان حلقه گل زیبایی را به نشانه تشكر از پذیرش دعوت خود به آنها هدیه خواهد داد.

    چینیها نیز از جمله اقوامی هستند كه وفاداری آنها نسبت به خانواده از گذشته های دور زبانزد مردم دیگر كشورها بوده است. آنها مردمانی بسیار مودب هستند و به همین علت برای پایبندی به قوانین و آداب و رسوم اجتماعی اهمیت زیادی قائل هستند تا جایی كه این پایبندی حتی بر روابط بین افراد خانواده و اقوام و آشنایان و حتی دید و بازدیدهای آنها نیز سایه انداخته است. در كشور چین نیز همانند كشور ما حضور افراد در مهمانیهای رسمی مستلزم دعوت از آنها از سوی فرد میزبان است و این در حالی است كه اگر مهمانی غیررسمی باشد، ممكن است برخی از افراد بدون دعوت و حتی بدون این كه به میزبان اطلاع دهند، در این مهمانی حضور پیدا كنند. اما اگر فردی كه برای حضور در یك مهمانی رسمی دعوت شده باشد، حتی چند دقیقه دیرتر از زمان شروع مراسم در این مهمانی حاضر شود، نشانه بی احترامی به فرد میزبان است. اغلب افرادی كه در یك مهمانی رسمی حضور پیدا میكنند، از صحبت كردن و ایجاد هر گونه سروصدا در مدت زمان برگزاری مراسم خودداری میكنند.

    افرادی كه برای حضور در یك مهمانی رسمی و حتی غیررسمی دعوت شده باشند، میتوانند هدیه كوچكی برای میزبان بیاورند اما معمولا در كشور چین پذیرفتن هدیه های گرانقیمت از سوی میزبانان مرسوم نیست. اقوام و دوستان نیز معمولا دست خالی به مهمانی نمیروند و هدایای كوچكی مانند میوه، شكلات، كیك، چای یا حتی سیگار را برای میزبان به همراه خود میآورند. در مهمانیهای غیررسمی، میزبان غذای ساده ای برای مهمانان خود تدارك میبیند و هیچگاه قبل از رفتن مهمانان هدایای آنها را باز نمیكند. از آنجا كه چینیها اغلب افرادی سحرخیز هستند، اگر به مهمانی شام دعوت شده باشند، میزبان شام را قبل از ساعت 7 شب برای مهمانان سرو میكند و به این ترتیب مهمانی شام خیلی زود تمام شده و مهمانان منزل میزبان را ترك میكنند.

    جالب است بدانید كه در پایان مهمانی هر یك از افراد برای تشكر از میزبان، قبل از ترك مهمانی با یك سخنرانی كوتاه و دوستانه از زحمات میزبان تشكر و قدردانی میکنند . میكنند

  13. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  14. #31
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    توضیحی مختصر در مورد آداب و رسوم دید و بازدید مردم جهان 2

    انگلیس

    پایبندی انگلیسیها به اصول اخلاقی و سنتها و آداب و رسوم اجتماعی در همه كشورهای دنیا زبانزد است. اگرچه مهمانی رفتن یا دعوت از مهمان در بین انگلیسیها چندان مرسوم نیست، اما آنها از جمله افرادی هستند كه رفتن به مهمانی یا دعوت از مهمانان را مستلزم رعایت بسیاری از آداب اجتماعی حاكم بر جامعه انگلیس میدانند.
    انگلیسیها هیچ گاه بدون اطلاع میزبان در مهمانیها شركت نمیكنند و تلفن زدن به میزبان قبل از رفتن به مهمانی را شرط ادب و احترام به میزبان میدانند. در این كشور معمولا افراد به مهمانی شام دعوت میشوند و آنها نیز هدیه كوچكی را برای میزبان به همراه خود میآورند.


    در انگلیس هر میزبان برای دعوت از افراد برای حضور در مهمانیهای رسمی باید 2 هفته قبل از مهمانی، تاریخ برگزاری مهمانی را به آنها اطلاع دهد كه این دعوت میتواند از طریق یك تماس تلفنی، ارسال نامه الكترونیكی (ایمیل) یا پیام كوتاه باشد كه البته برای رعایت ادب و احترام به مهمان، بهتر است دعوت از طریق تماس تلفنی انجام شود، اما اگر میزبان قصد داشته باشد مهمانانی را برای یك مهمانی رسمی دعوت كند، باید یك یا 2 ماه قبل از برگزاری مهمانی با ارسال كارت دعوت مهمانان را از تاریخ دقیق برگزاری این مهمانی مطلع سازد. علیرغم این كه قبل از دهه 1960 مرسوم بود كه از مهمانان با غذاهای سنتی این كشور ـ كه اغلب از گوشت گوساله تهیه میشود ـ پذیرایی شود اما شیوه غذایی مردم انگلیس در این سالها دستخوش تحولات بسیار زیادی شده و انگلیسیها این روزها علاقه زیادی به خوردن غذاهای اروپایی و آمریكایی پیدا كردهاند تا جایی كه خوردن این نوع غذاها در مهمانیهای رسمی و غیررسمی جایگزین غذاهای سنتی شده است.

    مالزی
    در كشور مالزی نیز مانند كشور ما دید و بازدید از اقوام و بزرگترهای خانواده از اهمیت زیادی برخوردار است. در این كشور به مانند بسیاری از كشورها فرزندان خانوادهها در روزهای تعطیل به دیدن پدر و مادرهایشان میروند.
    در این كشور مهمانی رفتن و مهمان دعوتكردن چندان مرسوم نیست و اغلب آنها در خارج از خانه دور هم جمع شده و ساعاتی را در كنار هم میگذرانند.

    جالب است بدانید كه در كشور عربستان پذیرایی از مهمان آداب و رسوم خاصی دارد و معمولا بلافاصله پس از ورود مهمانان با یك وعده غذای مخصوص ـ كه معمولا از گوشت بره یا شتر تهیه شده است ـ از مهمانان پذیرایی میشود. در این كشور زمان زیادی از دید و بازدیدهای خانوادگی به پذیرایی از مهمانان با غذاهای متنوع اختصاص پیدا میكند. اغلب افراد برای ناهار به مهمانی دعوت میشوند و معمولا از آقایان در محلی جداگانه و قبل از خانمها پذیرایی میشود.
    میزبان معمولا از چندین روز قبل از مهمانی همهچیز را برای مهمانان خود آماده میكند تا بتواند به بهترین نحو ممكن از آنها پذیرایی كند. اگرچه پایبندی به این سنت امروزه در كشور عربستان كمتر مرسوم است اما در گذشته رسم بر این بود كه یك روز قبل از برگزاری مهمانی گوسفند یا شتری را برای مهمانان قربانی میكردند و غذای آنها را از همین گوشت قربانی تهیه میكردند. علیرغم اینكه فرهنگ اجتماعی هر كشور متاثر از تاریخ آن كشور بوده وجود و تفاوت در آداب و رسوم حاكم بر هر جامعه امری اجتنابناپذیر است كه بیش از هرچیز میتواند نشاندهنده تار و پود تشكیلدهنده ساختار هر جامعه باشد، آنچه مسلم است این كه نیاز به احساس وابستگی بین افراد، علاقه به همدیگر، لزوم مشاركت آنها در زندگی و همچنین كمك به همدیگر برای ادامه حركت در مسیر زندگی از ویژگیهای مشترك همه انسانها در گوشه و كنار این دنیای بزرگ محسوب میشود كه اگر بسیاری از سنتها و آداب و رسومی را كه بیشتر جنبه ظاهری دارند كنار بگذاریم در نهایت جامعهای خواهیم داشت كه در آن همه انسانها بدون داشتن تفاوتهای محسوس برای رسیدن به یك هدف مشترك در زندگی در تلاش خواهند بود.

    مصری ها یكی از تجملاتیترین میزبانان دنیا هستند. آنان در اغلب اتفاقات مهم زندگی خود و حتی تعطیلات ملی رسمی دور هم جشن می گیرند

  15. 3 کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.


  16. #32
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    10 قانون از سخت‌ترین یا عجیب‌ترین قانون‌های دنیا


    به کبوترها غذا ندهید! (ایتالیا)

    در ایتالیا غذا دادن به پرندگان ممنوع است! تا اینجا کار مشکلی نیست! ولی این قانون شهر به شهر امکان تغییر داره… حواستون باشه که وقتی توی “ونیزهستین، کاری به کار کبوترها نداشته باشین… یا اینکه حواستون باشه که توی حوض (وفواره وسط حوض) نپرین، یا وقتی توی خیابون هستین حتما پیرهن تنتون باشه و رویسکوهای کنار خیابون غذا نخورین! جریمه نقض این قوانین ممکنه از 50 تا 600دلار پایشما آب بخوره!

    غذا خوردن در عموم (امارات متحده عربی)

    وقتی دارین بهکشور مسلمانی مثل عربستان سعودی (یا کشور خودمون ایران) سفر می‌کنید حواستون باشهکه توی ماه رمضان نباشه. چون شما توی این ماه اجازه خوردن و آشامیدن در طول روز (تااذان مغرب) در عموم رو نخواهید داشت. جریمه این کار میتونه 275دلار برای خوردن یکپاکت آب‌میوه باشه. (البته توی ایران ممکنه این جریمه تا 70 ضربه شلاق هم بالابره!!) در ضمن حواستون باشه که اماکن عمومی رو هم کثیف نکنید، مگر این‌که بخواینمدت زیادی رو توی زندان بگذرونین!

    با پول خورد صورتحساب خودتون رو پرداخت نکنید! (کانادا)

    تا حالا شده که مجبور شین قلکتون رو بشکنین و برین مغازه سرکوچه؟ این کار رو توی کانادا نکنید! چون قانونی از سال 1985 اون‌جا وضع شده کهپرداخت صورتحساب رو با تعداد نا متعارفی سکه (یا به زبون ما پول خورد) ممنوعمی‌کنه… این به این معنی که شما نمیتونید کل پول یه جنس رو تماماً با سکه پرداختکنید، مخصوصاً اگه پولش بیشتر از 10دلار باشه!!! حتی استفاده از سکه‌های یک دلاریهم محدودیت خاص خودش رو داره. فروشنده هم این حق رو داره که سکه‌ها رو از شما قبولکنه یا نکنه ولی برای قبول یا رد سکه‌های شما اجباری نیست!

    ماشین خود رابشویید! (مسکو)

    در شهر زیبای مسکو، رانندگی کردن با ماشین کثیف ممنوعه! تعریفکثیف بودن یا نبودن هم به این شکله که آیا میشه روی خاک ماشین شکلی رو نقاشی کرد؟آیا پلاک ماشین مخفی شده؟ آیا راننده دیده نمیشه؟ خوب، پلیس بهتون گفت بزنین کنار،معلومه چرا!! ولی مبلغ جریمه به آقا/خانم پلیس بستگی داره… البته شما میتونید سریعباشید و قبل از این‌که قبض جریمه رو بنویسه، با یه مبلغ نقدی سر و ته قضیه رو به همبیارین!! (این پیشنهاد رشوه رو به خدا توی متن اصلی نوشته بودن!)

    چراغ‌های ماشینتون رو روشن بگذارین (دانمارک)

    مطالعات توی دانمارک نشون داده که خودروها با چراغ روشن بیشتر توی دید میان تا با چراغ خاموش. شما اولش تصور می‌کنیدکه این قانون برای شب وضع شده، ولی این‌طور نیست! توی دانمارک راننده‌ها موظفند کهچراغ‌های ماشینشون رو روشن کنن دقیقاً مثل شب، وگرنه ممکنه تا 100دلار جریمه بشن!

    توی اتوبان توقف نکنید! (آلمان)

    نه! این اون اتوبانی که فکر می‌کنیدنیست. مثلاً اتوبان همت یا شهید چمران!! این یه جاده بدنامه توی آلمان که هیچمحدودیت سرعتی توش وجود نداره! قبل از این‌که وارد این جاده بشین، باک اتومبیلخودتون رو چک کنید، چون توقف توی این جاده ممنوعه. حتی اگه یه موقع به هر دلیلمجبور به توقف شدین، حق پیاده شدن و رها کردن خودروی خودتون رو ندارید… به هر حالشما دارین جون اون راننده‌هایی رو که دارن با اون سرعت‌های سرسام آور رانندگیمی‌کنن رو به خطر میندازین!!!


    پیراهنتون رو به تن داشته باشین! (تایلند)

    در تایلند به هنگام رانندگی اتومبیل یا موتورسیکلت می‌بایست که حتماًپیرهنتون رو به تن داشته باشین! حتی اگه اون روز بی‌نهایت گرم باشه! جریمه این‌کارحدود 10دلار هست. شوخی نداریم که! این‌کار رو بکنید تا پلیس محلی بهتون بگه “بزنکنار”!!!

    بوسه خداحافظی ممنوع! (فرانسه و انگلستان)

    تقریباً میتونم بگم از 5 آوریل 1910 عشق و محبت توی این 2تا کشور یه مقداری مُرد!! این قانون به این خاطر وضع شد که عشق محترم توی ایستگاه‌های راه‌آهن کلی وقت واسه بوسیدن همدیگه موقع خداحافظی هدر میدادن تا جایی که قطارها دیر به مقصدشون می‌رسیدن یا به زبان دیگه باعث تاخیر قطار میشدن! این قانون قدیمی، سخت و یه جورایی توی فرانسه این روزا اعمال نمیشه و همینطور توی Warrington Bank Quay در انگلستان، ازتون خواسته میشه که خداحافظی خودتون رو به “قسمت بوسه ببرین.!.!.!

    خودتون رو بپوشونید! (گِرِنادا)

    مردم گِرِنادا برای خودشون نظر جالبی دارن! مردمی که واسه تفریح یاشنا به ساحل میرن، قاعدتاً باید لباس شنا داشته باشن، ولی دیگه نمیشه که با همونلباس شنا بیای وسط شهر!! البته ظاهرا توی این شهر از این اتفاق‌ها زیاد می‌افتاده،چون قانونی هست که میگه “خودتون رو بپوشونید” و اگه این کار رو نکنید، میتونید تا 270دلار جریمه بشید! البته این قانون همچین هم سخت‌گیر نیست و نمیگه که حتماً لباس بپوشید، همین‌که دور خودتون چیزی بپیچید هم واسه اونا کفایت می‌کنه!!

    آدامس خوردن ممنوع! (سنگاپور)

    کسایی که عادت به آدامس جویدن دارن، باید قبل ازرفتن به سنگاپور این عادت رو ترک کنن! از اونجایی که دولت سنگاپور خیلی دلش می‌خوادکشورش رو تمیز نگه داره، به خاطر آدامس جویدن، غذا دادن به پرنده‌ها (به خاطراین‌که پرنده‌ها دستشویی می‌کنن!) و نکشیدن سیفون توالت‌های عمومی شما رو جریمهخواهد کرد… تنها آدامسی که شما اجازه دارین بجوین آدامس نیکوتین هست که اون هم بایدتوسط یک پزشک برای شخص شما تجویز بشه و آقای دکتر هم اسم شما رو به دولت اعلام کنهکه شما رسماً اجازه آدامس جویدن داشته باشید!!!

  17. 2 کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.


  18. #33
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    در کانادا اگر دختر و پسری با هم بیرون برن باید صورتحساب رو 50-50 حساب کنن البته در صورتی که اولین باری باشه که میرن بیرون یا خانم سر کار نره فقط در این 2 صورته که آقا کل صورتحساب رو پرداخت میکنه .

    در پرو هیچکس به موقع سر قرار حاظر نمیشه حتی دیر رسیدن به مدت 1 ساعت هم یه امر عادیه .:eek: اگر کسی بخواد سر وقت با کسی ملاقات کنه باید حتما" تاکید کنه english time .

    در انگلستان این روزها مردم کمتر سیگار میکشن و سیگار کشیدن تو خونه ی بقیه واقعا" غیر قابل قبوله فقط در صورتی که میزبان اول از همه سیگار بکشه بقیه میتونن تو خونه سیگار بکشن در غیر این صورت بقیه باید برای سیگار کشیدن برن داخل حیاط .

    در کره اکثر مردم تا ساعت 11 شب برمیگردن خونه هاشون .

    در سنگاپور لباس پوشیدن خیلی مهمه . مردم نمیتونن لباس کثیف یا چروک یا حتی قدیمی بپوشن . و خیلی مهمه که رو مد راه برن مخصوصا" برای خانوما و خانوما با آرایش زیاد و جواهرات میرن بیرون ( درست مثل ایران خودمون )

    در اسپانیا خیلی معموله که مردم دیر وقت برن بیرون . دوستا همدیگه رو ساعت 10 و 11 ملاقات میکنن و بیرون موندن تا ساعت 5و 6 صبح عادیه .

    در بحرین دختر و پسر باید نامزد شده باشن تا بتونن با هم بران بیرون .

    در تایلند مودبانه ترین راه برای صدا زدن مردم اسم کوچیکشونه .
    وقتی افراد بزرگتر از خودتونو میبینین باید دستهاتونو به حالت دعا کردن روی هم قرار بدین و به طرف مقابل یه کم تعظیم کنید .
    اینکه جوونا تو مکانهای عمومی دست همدیگرو بگیرن برای کسی قابل قبول نیست و خیلی کم پیدا میشن کسانی که این کارو انجام بدن .
    سر در کشور تایلند خیلی مهمه . شما نباید به سر کسی دست بزنید و اگر میخواین درو باز کنین نباید با پاتون باز کنید چون بی ارزش ترین قسمته اما میتونید با کله برید تو در و درو باز کنین . :))
    وقتی میخواین وارد منزل کسی بشین حتما" باید کفشاتون در بیارین .
    و یه چیز جالب اینکه یه چیزی تو مایه های دیس برنج ما سر میزاشون هست و یه نفر با چنگال و قاشق برای بقیه غذا میکشه .
    و کسی حق نداره در مورد خانواده ی سلطنتی چیزی بگه .

  19. 3 کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.


  20. #34
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    غذا در ژاپن

    ژاپنی‌ها غذای خود را با دو چوب نازك كه به آن «هاشی» گویند، تناول می‌كنند كه در واقع نقش قاشق و چنگال را دارد. غذای گرم كه توسط زن خانواده تهیه و طبخ می‌شود، اغلب گوهان (برنج) است و گاه سوپی در كنار آن دیده می‌شود. ژاپنی‌ها در خانه عموماً از ظروف كوچك برای صرف غذا استفاده می‌كنند. آنها در پیاله‌های كوچك، برنج می‌ریزند. آن را نزدیك دهان خود قرار می‌دهند و با‌هاشی غذای خود را تندتند راهی دهانشان می‌كنند.

    چنانچه میهمان خانواده ای ژاپنی باشید خانم خانه سوپ خوشمزه ای برای شما می‌آورد كه بایستی آن را "هورت" بكشید و با نفس‌های عمیق نوش جان كنید. یكی از رسوم و آداب غذا خوردن در ژاپن آن است كه پیش از صرف غذا لیوان افراد حاضر از نوشیدنی پر می‌شود. به علاوه، لیوان هر كس بعد از نوشیدن، به سرعت باید توسط فرد دیگری پر شود. این عمل در خانواده‌های ژاپنی توسط خانم‌ها صورت می‌گیرد.
    تنوع در غذاهای ژاپنی بسیار است؛ زنان خانواده اغلب یك نوع غذا با حجم زیاد برای خانواده تهیه نمی‌كنند؛ بلكه حجم غذاها بسیار كم اما دارای تنوع است؛ و اعضای خانواده به مقدار كافی از هر كدام مصرف می‌كنند.
    در تمام محله‌های ژاپن رستوران‌های سنتی وجود دارد كه همان قهوه خانه‌های خودمان محسوب می‌شوند و از معروف ‌رین غذاهای آن‌ها لامه (نوعی شوربا) است كه طرفداران زیادی دارد. در سوپر ماركت‌ها و فروشگاه‌های بزرگ نیز می‌توان غذاهای خانگی را در ظروف یك بار مصرف خریداری كرد.


  21. 3 کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.


  22. #35
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    3 سنت عجیب و غریب آفریقایی!!


    آدم دزدی و ازدواج!
    قبیله ای به نام «لاتووکا» (Latwoka) در سودان رسم بسیار عجیبی برای ازدواج دارند. اگر پسری قصد ازدواج با دختری را داشته باشد او را می‌دزدد! بعد از دزدیدن دختر بزرگان فامیل پسر نزد پدر دختر رفته و از او درخواست کمک به دخترش را می‌کنند. اگر پدر دختر با ازدواج موافق بود، به عنوان نشانه موافقتش آن پسر را کتک می‌زند! و اگر موافق نبود پسر دزد به زور با دخترش ازدواج می‌کند!

    رسم «شارو» (Sharo)
    بعضی از مردم مالی، نیجریه و کامرون پسری که به سن ازدواج رسیده و قصد زن گرفتن دارد را در انظار مردم کتک می‌زنند. یک فرد قلدر پسر را کتک می‌زند و این پسر جوان مجبور است علائم درد و رنج خود را پنهان کند. اگر او بتواند با موفقیت کتک‌ها را تحمل کند پس تبدیل به مرد شده است و اگر شکست بخورد نمی‌تواند همسری اختیار کند! تعداد بسیار زیادی از پسرها درحین ثابت کردن مردانگی شان جان خود را از دست داده اند.

    سنت «لوبولا» Lobola
    «لوبولا» سنت دیگری است که به ازدواج مربوط می‌شود. اگر عروس یا داماد با این سنت موافق نباشند خانواده‌هایشان آنها را تنبیه می‌کنند. طبق این رسم بین خانواده عروس و داماد مذاکره ای صورت می‌گیرد و در مورد قیمتی صحبت می‌کنند که داماد باید برای ازدواج با دختر مورد علاقه اش بپردازد.
    اغلب این مذاکره پیچیده می‌شود و دو خانواده سندی را امضا می‌کنند و تعهد می‌دهند به آن عمل کنند. مثلا اگر دو خانواده نزدیک یکدیگر زندگی کنند نباید تلفنی اقدام به این کار کنند یا ملاقات کوتاهی داشته باشند بلکه باید حضوری ملاقات کرده و مذاکره حتما در نوشته ای ذکر شود. آنها اعتقاد دارند اگرچه یک خانواده ممکن است سال‌ها یکدیگر را بشناسند اما در مورد رسم «لوبولا» نظر یکدیگر را نمی‌دانند. به عبارت دیگر آنها همدیگر را در زمینه تعهد و وفاداری و تقدس ازدواج نمی‌شناسند.

  23. 2 کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.


  24. #36
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    Wink

    رنگی به زیبایی عروس

    رنگ سفید نمادی از پاكی و عفت و نشانه‌ای از قلب سالم و دست‌نخورده‌ای است كه به همسرش تقدیم می‌شود
    در كنار تولد و مراسم تدفین، ازدواج یكی از سه موقعیت مهم و عظیم در زندگی هر شخص است و تنها موردی است كه شخص در تعیین چگونگی و عظمت و شكوه برگزاری آن نقش اصلی را برعهده دارد. این روز برای عروس از اهمیت بسزایی برخوردار است. روز بزرگ زندگی اوست. روزی كه با لباس سفید ورود به زندگی جدیدی آغاز می‌شود. ورود به زندگی كه آرزو می‌شود با همین رنگ سفید به پایان برسد.


    پیراهن سفید عروسی

    در قرون وسطی، ازدواج بیشتر از پیوند میان دو نفر معنا داشت و در بسیاری موارد حتی اتحاد و پیوند بین دو خانواده، دو تجارت و حرفه و همچنین اتحاد بین دو كشور به شمار می‌آمد. بنابراین عروس باید به شكلی لباس می‌پوشید كه به بهترین شكل معرف خانواده خود باشد. لباس او تنها معرف شخص او نبود.
    در آن زمان ازدواج‌های سلطنتی دارای اهمیت سیاسی بسیاری بود و برای ایجاد اتحاد و پیمانی محكم بین دو كشور انجام می‌شد. بنابراین لازم بود تا عروس جوان، عالی و باشكوه به نظر برسد تا اعتبار و حیثیت كشور خود را تقویت كند و با نشان دادن ثروت و توانگری ملت خود، بر كشور داماد تاثیر بگذارد.
    خانواده‌های سلطنتی و ثروتمند از عالی‌ترین پارچه‌هایی كه ممكن بود، استفاده می‌كردند و گران‌ترین پارچه‌ها از قبیل مخمل، ابریشم، حریر گلدار،‌ خز و پارچه‌های بافته شده از نخ طلا و نقره را به كار می‌بردند.
    در دوران باستان نیز عروس‌ها برای نشان دادن شادی خود، از رنگ‌های شاد و روشن برای لباس عروس استفاده می‌كردند و رنگ سفید خاص لباس عروس آنها نبود. رنگ سفید مدتی است كه به عنوان رنگی مرسوم و رایج برای پیراهن عروس پذیرفته شده است، در حالی كه در گذشته پیراهن عروس همیشه به رنگ سفید نبوده است.
    رسم پوشیدن لباس عروس به رنگ سفید، به دوران ملکه ویکتوریا برمی‌گردد. پیش از آن عروس‌ها بسته به موقعیت اجتماعی خود، انواع متنوعی از رنگ‌ها و مواد را برای لباس عروس انتخاب می‌كردند. در آن روزگار رنگ سفید نشانه پاكی و عفت نبود، بلكه چنین معنی را در رنگ آبی جستجو می‌كردند. به همین دلیل بود كه در گذشته بسیاری از زنان رنگ آبی را به عنوان لباس عروسی خود انتخاب می‌كردند. از طرفی رنگ سفید به معنای ثروت و توانگری نیز تلقی می‌شد.
    ازدواج ملكه ویكتوریا با پسر عموی خود شاهزاده آلبرت در سال 1840، بیشترین تاثیر را بر مراسم عروسی گذاشت. در آن زمان رنگ سفید، رنگ مرسوم برای مراسم سوگواری سلطنتی بود و اگرچه همیشه به این عنوان استفاده نمی‌شد، اما به عنوان رنگی مناسب برای مراسم عروسی شاهانه هم محسوب نمی‌شد، ولی ملكه ویكتوریا با ازدواج در لباس سفید، چرخ‌ها را به حركت درآورد. در كتابی مربوط به بانوان، در سال 1849 این جمله چاپ شد: «براساس رسم و سنت و عرف، از چندین سال قبل رنگ سفید به عنوان مناسب‌ترین رنگ برای لباس عروسی انتخاب شده است. این رنگ نمادی از پاكی و خلوص و عفت دخترانه است و نشانه‌ای از قلب سالم و دست‌نخورده‌ای است كه به همسر آینده خود تقدیم می‌كند.»
    درباره انتخاب رنگ لباس عروس روایت‌ها مختلف است. یكی از این روایت‌ها از این قرار است: «ازدواج در لباس سفید یعنی بسیار خوب و صحیح انتخاب كرده‌اید، ازدواج در رنگ خاكستری یعنی به راه دوری خواهید رفت، ازدواج در رنگ آبی، یعنی شما همواره خالص، پابرجا و راستگو خواهید بود، ازدواج در رنگ سبز یعنی شما از دیده شدن خجالت می‌كشید. ازدواج در رنگ زرد، یعنی شما از مرد خود خجالت می‌كشید. ازدواج در رنگ قهوه‌ای یعنی شما در خارج شهر زندگی خواهید كرد و ازدواج در رنگ صورتی یعنی روح شما غرق خواهد شد.»


    تاثیر جنگ جهانی بر لباس عروس
    مدها و مدل‌های لباس در دوره ادوارد هفتم بود كه روز‌به‌روز تحمیلی‌تر و پرخرج‌‌تر می‌شد، با آغاز جنگ جهانی اول این روند متوقف شد و سبك لباس‌ها ساده‌تر شد. پس از جنگ جهانی اول، یك دوره پررونق و مرفه آغاز شد و این موضوع در لباس‌های عروسی هم منعكس شد. لباس‌های بلند سفید عروسی رسمی، مجددا رایج شد و به مد بازگشت. رنگ مایل به سفید مانند كرم، زرد بسیار كم‌رنگ و عاجی رنگ، همگی به عنوان رنگ لباس عروس قابل قبول بود، در حالی كه رنگ‌های روشنی از قبیل آبی، سبز یا صورتی كمتر استفاده می‌شد. ازدواج در لباس سیاه رنگ، نشانه بدبختی و بخت بد محسوب می‌شد.
    ایران در گذشته یك كشور قومی و قبیله‌ای بوده است؛ از این رو هر قوم براساس باورها، سنت‌ها و وضعیت اقلیمی خود رنگ لباس عروس را انتخاب می‌كرده است.
    كم‌كم با انعكاس تغییر نقش زنان در جامعه، دامن لباس‌ها كوتاه‌تر شد، كوكو شانل نیروی قدرتمندی در تغییر مد زنان بود و نخستین كسی بود كه در دهه 1920 رسما لباس عروسی كوتاه را معرفی كرد. این لباس، پیراهن سفیدی تا زانو بود با یك دنباله بلند. این رنگ سفید سیمانی به عنوان رنگ جهانی و همگانی لباس عروس مورد توجه قرار گرفت.


    رنگ لباس در میان اقوام آسیایی
    ژاپنی‌ها در مراسم ازدواجشان لباس سنتی خود «كیمونو» را به تن می‌كنند. كیمونو پارچه‌ای ابریشمی است كه در اندازه 13 متر و در 8 قطعه بریده می‌شود. لباس كیمونو زنانه توسط شال‌های پهن ابریشمی مهار می‌گردد. كیمونو مشكی برای داماد و كیمونو سفید برای عروس استفاده می‌شود، زیرا رنگ سفید در فرهنگ این كشور نشانه آغاز یك سفر است.
    در هند همه چیز حال و هوای دیگری دارد. رنگ لباس عروس قرمز است. قرمز در فرهنگ و سنت هندوستان نشان از مباركی و خوش‌یمنی دارد. در هند به لباس عروسی «Shadi Sari» گفته می‌شود.
    «Shadi» در زبان هندی به معنای «مراسم عروسی» است و ساری همان لباس معمول زنان هندی است. ساری پارچه‌ای معمولا ابریشمی است كه روی آن جواهر،‌ سنگ یا كریستال‌دوزی می‌شود و دوركمر بسته می‌شود و اضافه آن از پشت روی شانه قرار می‌‌گیرد. بلندی این پارچه پنج متر و نود سانتی‌متر است كه چهارده مرتبه دور كمر،‌ بدون استفاده از دكمه پیچیده می‌شود.
    در هندوستان به علت تعدد فرقه و مذاهب، آیین‌‌های عروسی كاملا متفاوت هستند و اما در مذهب هندو كه بیشترین طرفدار را دارد از لباس قرمز برای عروس استفاده می‌كنند.


    لباس عروس در ایران
    آتوسا مظفری، طراح پارچه و لباس در مورد رنگ لباس عروس در ایران چنین می‌گوید: «ایران در گذشته یك كشور قومی قبیله‌ای بوده است و از این رو هر قوم براساس باورها، سنت‌ها و وضعیت اقلیمی خود رنگ لباس عروس را انتخاب می‌كرده است.
    به عنوان مثال لباس عروس تركمن‌ها قرمز بوده و هنوز هم گمان می‌كنم از این رنگ برای مراسم ازدواج استفاده می‌كنند. لباس عروس زنان زرتشتی سبز بوده است. همچنین رنگ لباس عروس در دوره هخامنشیان بسته به طبقه اجتماعی فرد بوده است.»
    شیرین بزرگ مهر، عضو هیات علمی دانشگاه هنر و مترجم كتاب تاریخ لباس (نوشته: روت ترنرویل كاكس)‌ می‌گوید: «اساسا در مورد رنگ غالب لباس عروس و ویژگی‌های آن اطلاعاتی در دست نیست. حتی از دوران قاجار هم چیزی به دست نیامده است.
    فرض بر این است كه زنان روستایی،‌ عموما در مراسم ازدواجشان لباس‌‌های مرسوم و به اصطلاح «محلی» به تن می‌كرده‌اند و در شهرها بخصوص تهران، لباس‌ها از اروپا به دربار ایران راه پیدا كرده است و بعد استفاده از آن بین مردم متداول شد. كلا لباس عروس سفید به شكل و شمایل امروز آن از غرب وارد ایران شده است.» وی همچنین به لباس عروس مادربزرگ خود اشاره می‌كند و می‌گوید: «لباس مادر بزرگ من متعلق به قرن نوزده و اوایل قرن بیستم است از تافته سفید و خام تهیه شده و دارای بالا تنه تنگ، یقه بزرگ و دامن پف‌دار و توری سفید است. در طراحی كفش‌های او از ساتن سفید مروارید‌دوزی استفاده شده است و این مشخصات یك لباس كاملا غربی است. لباس عروسی او بسیار كوچك است، زیرا در زمان ازدواج او 9 سال بیشتر نداشته و به دلیل سنگین بودن لباس و چراغ‌هایی كه روی موها و تورش كار گذاشته بودند و مدام خاموش و روشن می‌شده، مادربزرگم شب عروسی از شدت خستگی خوابش می‌برد.»
    در ادامه باید گفت طبق اطلاعات موجود لباس عروس در ایران به شیوه كاملا غربی طراحی شده كه این شیوه تا امروز نیز ادامه دارد.

  25. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  26. #37
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    مراسم با شكوه طلاق در ژاپن!!


    زوج‌هایی كه به آخر خط رسیده‌اند با پرداخت 1200 دلار پایان رابطه‌شان را جشن می‌گیرند
    شرقی‌ها آداب و رسوم عجیب و پیچیده‌ای دارند و این سنت‌ها به خصوص در جشن‌ها و مراسم خانوادگی بیشتر خودنمایی می‌كند. مراسم عروسی با آداب و رسوم كامل و به شكل كاملا مفصل انجام می‌شود. عروس و داماد هم به طریق سنتی و با لباس‌های سنتی و هم به شكل مدرن و با لباس‌های امروزی در دو مراسم جداگانه برای بستن پیمان ازدواج حاضر می‌شوند. اما این روزها در ژاپن ماجرای دیگری در جریان است. همزمان با افزایش بی‌رویه نرخ طلاق در ژاپن، بعضی از زوج‌هایی كه به آخر خط رسیده‌اند این روز را هم مثل روز ازدواج شان به شكل مفصل برگزار می‌كنند. «مراسم طلاق» واژه جدیدی است. در این روز به خصوص زن و مرد در برابر دوستان و خانواده همانطور كه روز اول برای آغاز زندگی مشترك «بله» گفتند، برای پایان آن هم «بله» می‌گویند. برپایی مراسم طلاق ایده هیوركی ترائی است. این مرد محل روباز كوچكی را در توكیو پیدا كرد و نام آن را «عمارت جدایی» نامید كه نام خوبی هم برای جایی است كه پایان یك زندگی رقم می‌خورد. از آن زمان به بعد بود كه 25 زوج برای «مراسم طلاق» به عمارت جدایی مراجعه كردند. هزینه برپایی این مراسم 55 هزار ین، معادل 606 دلار برای هر كدام از طرفین طلاق است. شكوه و جلال این مراسم هم دست كمی از مراسم پرزرق وبرق عروسی ندارد. زوج‌های ناراضی پیش از آنكه به صورت رسمی طلاق بگیرند و پای برگه طلاق را امضا كنند دراین مراسم باشكوه با صدای بلند «بله» جدایی را می‌گویند. به هر ترتیب كار و بار ایده پرداز این قضیه حسابی گرفته و تا پایان تابستان بیش از 900 درخواست رزرو دارد. مراسم طلاق ابداعی هم آداب و رسوم ویژه خود را دارد، درست مثل مراسم ازدواج مردم شرق دور كه هرنمادی در آن نشانی از زندگی دارد. زن و شوهری كه قرار است این رابطه را برای همیشه پایان بدهند هر كدام جداگانه سوار بر كالسكه‌های ریكشا به «عمارت جدایی» می‌روند. همراهان و دوستان در آرامش و سكوت پشت كالسكه‌ها حركت می‌كنند و بدون تردید خاطره‌ای از روز عروسی برایشان زنده می‌شود. جدا از پذیرایی با چای كه نوشیدنش در ژاپن آداب دشوار و منحصر به فردی دارد، مراسم طلاق تقریبا سوت و كور برگزار می‌شود. بسیاری از زوج‌ها بی‌صبرانه منتظر اعلام پایان زندگی مشترك هستند تا بتوانند حلقه‌های ازدواج شان را با چكش خرد كنند. سر آهنی چكش شبیه سر قورباغه است و البته بدون دلیل انتخاب نشده. قورباغه در فرهنگ ژاپن نماد تغییر و تحول است و حلقه‌های خرد شده با سر قورباغه در واقع نشان می‌دهد دوره‌ای از یك زندگی تمام شده و قرار است فصل جدیدی نوشته شود. خانم و آقای فوجی، اولین مشتری تابستانی «عمارت جدایی» هستند. آنها هم با ریكشاهای جداگانه در معیت همراهان شان وارد عمارت می‌شوند. آقای فوجی كه تاجری 33 ساله است می‌گوید: «تصمیم گرفتیم برای پایان پیوند زناشویی، یك شروع تازه داشته باشیم. می‌خواهیم با این كار به زندگی مان رنگ تازگی بزنیم.» او خود را برای به بن بست رسیدن رابطه‌شان مقصر می‌داند و عقیده دارد ساعت‌های زیادی را بیرون از خانه بوده وبه‌رغم هشدارهای همسر سابقش برای ماشین و سایر وسایل موردعلاقه‌اش بیش از اندازه پول خرج كرده است. فوجی بعد از خرد كردن حلقه‌ها می‌گوید: «وقتی چكش را كوبیدم با خودم فكر كردم كه بله، این آخر داستان است و بعد احساس كردم قلب و روحم با هم تجدید شدند. حالا مطمئنم كه می‌توانم یك زندگی جدید و یك شروع دوباره را تجربه كنم.» همسر سابق او هم احساس مشابهی دارد. ترائی كه خود را اولین تدارك دهنده مراسم طلاق در ژاپن می‌داند، این ایده را به منظور كمك به زوج‌هایی پرورش داد كه برای طلاق گرفتن دچار مشكل هستند. آمار طلاق در ژاپن به تدریج به تابوی مسئولان تبدیل می‌شود. نرخ خیره كننده 251 هزار طلاق در سال 2008، تلنگر بزرگی بود كه ژاپن بعد از آمار بالای خودكشی باید به آن بپردازد.

  27. 2 کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.


  28. #38
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    ازدواج در آیین هندو

    ازدواج دو خانواده و نه فقط دو فرد. در"سيخ فيت"(sikh faith) در شرق هند برخي ازدواج‌ها از قبل تعيين‌شده و برخي بر اساس عشق و علاقه است. وقتي دو نفر خواهان ازدواج با هم هستند اين بدين‌معنا است كه دو خانواده با هم ازدواج مي‌كنند ونه فقط آن دو فرد. عروس نيز طبق سنت قرمز مي‌پوشد (سفيد در فرهنگ هند بيانگر مرگ است) و داماد كت كرم‌رنگي را كه "اتچكين"ناميده مي‌شود همراه با عمامه قرمزرنگي مي‌پوشد.
    پدر دختر، عروس و داماد را از طريق قراردادن يك گوشه از لباس عروس در دستان داماد به يك ديگر منتقل مي‌كند.
    داماد چهار مرتبه با كمك برادران عروس و سه عمو‌ها عروس را به دور كتاب مقدس مي‌چرخاند. بعد از اتمام چهارمرتبه چرخش آن دو زن و شوهر محسوب مي‌شوند. كشيش را يا دعاي خيرشان را نثار آن دو مي‌كند و بعد به زوج نصيحت مي‌كنند كه چگونه زندگي كنند و چگونه در زندگي جديد مشتركشان عشق بورزند. اين زوج دو بدن با يك روح هستند.
    در هند سنت‌های ازدواج متفاوتی وجود دارد و در نواحی مختلف هند سنت‌های متفاوتی وجود دارد و با این حال در تمام نواحی ازدواج عمل بزرگی در زندگی هر فرد در هر مکان و با هر سنتی می‌باشد.
    ازدواج در هند تنها ایجاد ارتباط بین دختر و پسر نیست بلکه ایجاد ارتباط دو خانواده با یکدیگر می‌باشد و معمولاً خانواده‌ها که با هم وصلت می‌کنند در یک قشر قرار دارند و یکی از شرایط ازدواج جهاز است که خانواده‌ها برای آن بر سر گفتگو می‌نشینند و از دیگر شرایط ازدواج مشاوره با اخترشناسی است که از طریق آن متوجه شوند این دختر و پسر در زندگی زناشویی خود توافق دارند و در صورت مثبت بودن روز ازدواج هم به همین منوال تعیین می‌شود.
    در ازدواج‌های مذهبی هند دعای خیر پدر و مادر و رضایت آنها بسیار مهم است و خانواده دختر است که وعده غذایی شب عروسی را تدارک می‌بینند و مهمان‌ها را دعوت می‌کنند.
    گرچه در مورد اعتقاد به سنت ازدواج و رسومات آن، نظرات گوناگونی در هند وجود دارد، اما نهاد ازدواج در میان تمامی هندوها و سایر ادیان از درجه اهمیت واحدی برخوردار است و در همین ارتباط ازدواج در اکثر متون مذهبی هند به مثابه یک فریضه مذهبی آمده است.
    متون مذهبی «وداها»، «حماسه‏ها»، «یورانا» و همچنین متون مذهبی «بودائیسم» و«جِینیسم» ازدواج را یک فریضه مذهبی قلمداد می‏کنند. ازدواج که در لغت هندو «ویواه» خوانده می‏شود، به عنوان یک وظیفه اساسی برای هر «هندو» محسوب می‏گردد. بر اساس اعتقادات مذهب هندوئیسم، هر انسان بایستی پنج قربانی بزرگ انجام بدهد. انجام این پنج قربانی تنها زمانی ممکن است که فرد ازدواج کرده باشد. بنابراین زن یا مرد تا زمانی که ازدواج نکرده باشد نمی‏تواند این پنج فرض بزرگ را انجام دهد. زندگی مشترکی که زن و مرد تشکیل می‏دهند در هندوئیسم، «گرهیاستا» خوانده می‏شود و پنج قربانی مذکور تقدیم به خالق هستی «براهما» خدایان هندو، اجداد، عناصر و همنوعان می‏گردد.
    بنابراین دختر و پسر هر دو، جایگاه خاصی در مذهب هندوئیسم دارند. هندوها برای تولد فرزند پسر، اهمیت ویژه‏ای قائل‏اند، زیرا معتقدند که تولد فرزند پسر منجر به رستگاری یا آزادی می‏شود. بر اساس اعتقادات هندوئیسم، زنان خلق شده‏اند که وظیفه مادری را به عهده بگیرند و مردان آفریده شده‏اند که بتوانند پدر شوند. ازدواج در هندوئیسم از لحاظ نظری یکی از مراسم مذهبی چندگانه مبنی بر «اهدای بدن» یا «قربانی بدن» است که زن و مرد هندو بایستی در یک مقطع از زندگی‏شان آن را انجام دهند.
    بر اساس اعتقادات مذهب هندوئیسم، باید دختر را به محض رسیدن به سن مناسب برای ازدواج به خانه بخت فرستاد و اگر پدر و یا قیم دختری که به سن ازدواج رسیده، تا سه سال پس از این مقطع او را به خانه بخت نفرستد، گناه بزرگی مرتکب شده است و در همین حال اگر والدین، دختر را در این مدت به خانه بخت نفرستند، دختر آزاد است که زوج خود را به دلخواه خود انتخاب کرده و با او ازدواج کند.
    گرچه سن ازدواج در مناطق شهری هند رو به افزایش است، اما ازدواج کودکان و ازدواج در سنین پایین‏تر هنوز هم در روستاهای هند مرسوم است. سنین ازدواج در هند از نوزاد 6 ماهه شروع می‏شود و تا سنین بالا ادامه می‏یابد. هم‏اکنون در بسیاری از مناطق روستایی هند، نوزادان کوچک دختر و پسر را با برگزاری مراسم مذهبی همانند سایر مراسم ازدواج به عقد یکدیگر در می‏آورند و سپس نوزاد دختر به خانه شوهرش یعنی منزل پدر پسر خواهد رفت و در حقیقت مابقی عمر را تا رسیدن به بلوغ جسمی و عقلی در آنجا خواهد گذراند. هدف این نوع ازدواج که بیشتر در ایالتهای راجستان و مناطق جنوبی هند رواج دارد، وابسته کردن دختر و پسر به زندگی مشترک از ابتدای دوران کودکی است.

  29. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  30. #39
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    مالزی

    مردم مالزی افرادی بسیار خون گرم و میهمان نواز هستند . ایرانی ها را بسیار دوست دارند. مسلمانها دارای رستورانها و فروشگاه‌هایی هستند که با آرم حلال مشخص می‌شوند. هندو ها و چینی ها به بودا معتقد هستند.

    با توجه به طبیعت بخشنده این سرزمین بومی ها که اکثرا مسلمانند دارای اخلاقی خوش و دست و دل باز هستند. دارای نظم و ترتیب در کارها به شکل کاملاً اروپایی می‌باشند. که با توجه به سرمایه گذاریهای شرکت های ژاپنی در این کشور و نظارت و مدیریت ژاپنی ها این نظم در تمام جا ها مشهود است.

    تنها قمار خانه کشور های مسلمان در این کشور و در بلندای تله کابین شهر گنتینگ می‌باشد که ورود مسلمانان مالائی به آن ممنوع است.

    مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است


    موسیقی سنتی مالزی شدیدا" تحت تاثیر اشکال چینی و اسلامی قرار گرفته است. این موسیقی بطور گسترده‌ای حول ابزار موسیقی چون گدانگ (طبل) می چرخد، اما دیگر ابزار ضربی (برخی ساخته شده از صدف)، رباب، وسایل موسیقی رشته‌ای یا کششی، سرونای (سرنا)، و ابزار موسیقی دهل مانند (نی دوشاخه)؛ فلوت و ترومپت هستند. این کشور دارای سنت توانمندی از رقص و درامهای همراه بارقص می‌باشد، که برخی ریشه تایلندی، هندی و پرتغالی دارند. دیگر اشکال هنرمندانه شامل (تئاتر سایه‌ای خیمه شب بازی)، (wayang| kulit wayang )، سیلات (هنر رزمی دارای سبک) و صنایع دستی همچون باتیک، بافندگی با نقره و برنزکاری، می‌باشد.

  31. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


  32. #40
    pareparvaz51 آواتار ها
    pareparvaz51 آفلاين است همکار قدیمی بخش فرهنگ و تاریخ
    تاریخ عضویت
    May 2008
    نوشته ها
    3,296
    تشکر
    3,961
    تشکر شده 8,245 بار در 3,636 ارسال
    لايك دريافتي
    0
    لايك كرده
    0

    پیش فرض

    ازدواج در آیین هند-2

    سن ازدواج در میان گروهها و مذاهب مختلف در هند متفاوت است و این کشور پایین‏ترین معدل سنی ازدواج را چه در میان دختران و چه در میان پسران در جهان دارا است.
    در میان طبقات مختلف مذهبی در هند، به ترتیب دختران «طبقه نجس» یا هاریجان، براهمان (طبقات روحانی هندو) کساتریا (طبقات رزمی)، مر و ویشا (طبقات کشاورز) پایین‏ترین سن ازدواج را دارند.
    قانون اساسی هند در بخش ازدواج هندوها که در سال 1334 به تصویب رسید، حداقل سن ازدواج برای زنان را 15 سال و برای مردان 18 سال تعیین کرده است، اما عملاً این قانون در همه جا به اجرا در نمی‏آید.
    بهترین و پسندیده‏ترین نوع ازدواج، هدیه‌کردن عروس به داماد است. هندوئیسم برای ازدواج بین زوجین شرایطی قايل است. از جمله یک مرد هنگامی می‏تواند ازدواج نماید که شرایط دوران تعلیم و مطالعه متون مذهبی هندو را پشت سر گذاشته باشد. مطالعه متون مذهبی بایستی طبق دستور انجام گیرد و در دوران مطالعه نیز، متعلم بایستی مسایلی را که هندوئیسم تعیین کرده است رعایت نماید. متون مذهبی «ودا» متشکل از سه نسخه است و متعلم بایستی حداقل یکی از آنان را مطالعه کند تا بتواند ازدواج کند. متون مذهبی هندو تاکید دارند که مرد و زن بایستی در دوران قبل از ازدواج از عزت نفس و اتکاء به نفس برخوردار باشند. این متون همچنین تأکید می‏نمایند که مرد و زن نبایستی قبل از ازدواج رابطه جنسی داشته باشند. تا قبل از تصویب «قانون ازدواج هندوها» در سال 1334، از لحاظ اعتقادی، هر هندو می‏توانست تعداد زیادی زوجه اختیار نماید. تا این زمان در طبقه تاجر، طبقه رزمنده و یا افراد ثروتمند و قدرتمند چند زوجه‏ای نیز دیده می‏شد. اما در میان طبقات روحانی و رهبران عمدتاً یک‏زوجه‏ای مرسوم بود.


  33. کاربر مقابل از pareparvaz51 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:


صفحه 2 از 3 نخستنخست 123 آخرینآخرین

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
قدرت گرفته از ویبولتین ،اکنون ساعت 02:40 PM برپایه ساعت جهانی (GMT - گرینویچ) +4.5 می باشد.
کليه حقوق اين سايت متعلق به  شرکت فرهنگ سازان  است.هر گونه استفاده از مطالب اين سايت پيگرد قانوني دارد
سئو و بهينه سازي : سئو
Powered by vBulletin® Version 4.2.2 Copyright © 2014 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved